انديشه وپيشنهادفرعونی

انديشه وپيشنهادفرعونی

درطول حیات انسان کسانی که خواسته اند جنایات وحق کشی های خودراتوجیه کنند وآن راموجه جلوه دهند، همواره خودشان را خیرخواه ومردم دوست معرفی کرده و حق به جانب دانسته اند وبا استفاده از زروزوروتزویر، بگونه ای وانمودکرده اند که خیروصلاح مردم درپیروی کردن ازپیشنهادات ونظریات ایشان نهفته است وراه منتهی به ترقی وسعادت انسان ها را تنها آنان میدانند ولاغیر.

درگذشته های دور فرعون زمان حضرت موسی علیه السلام ،بارزترین این جنایتکاران ومستکبران عصرخودبوده است، اوخویشتن رابرترازهرانتقادی میدانسته وبه کسی اجازه اعتراض ومخالفت نمی داده است اوهمواره سعی میکرده اطرافيان ومشاوران خودراازتصميمات وبرنامه هاي كاري خودباخبرسازد البته نه برای انتقاد ویا ارائه ی پیشنهادات بهترازسوی حاضران بلکه برای برآوردن خواسته هایش و اجرای برنامه ها وتصمیمات اتخاذشده ازسوی او، چنانچه فرعون به اطرافیان ومشاوران خود می گوید: ( می جزآنچه صلاح دیده ام وپیشنهادکرده ام صلاح نمی بینم وبه شما پیشنهادنمی کنم ومن جزبه راه هدایت ومنتهی به سعادت، شمارا راهنمودنمی کنم) { ترجمه آیه 29 سوره غافر}

یعنی دستور، دستورمن است وباید اجراشود وکسی حق چون وچرادربرابرآن راندارد، این من هستم که خوب وبد رامی فهمم وتشخیص میدهم که خیروصلاح انسان هادرچیست، من به جای همه آنها می اندیشم وتصمیم می گیرم، وظیفه ی آنها تنهاوتنها اطاعت کردن ازفرامین ودستورات من و برآوردن خواسته ها وآمال من است.

این طرزرفتارحکومتی واندیشه فرعونی را، ما امروزه در رژیم ولایت فقیه به وضوح مشاهده می کنیم، آقای خامنه ای باهمین اندیشه البته بنام مذهب برمردم حکم روایی می کند ولباس تقوابه خودمی گیرد وخودش را" ولی امرمسلمین جهان" وقیم ملت می نامد واین اجازه رابه خودمی دهد که به جای همه ی مردم فکرکند وبیندیشد وتصمیم بگیرد وهرکس دربرابرحاکمیت مطلق اوقرارگیرد ویا دربرابر رأی وتصمیم اتخاذشده اواعتراض واظهارنظرویا انتقاد نماید باچماق ولایت فقیه برفرق سرش می کوبد وبنام مذهب ودین اورامی درد ومی کشد ومی بندد. همه این جنایات باصبغه ی مذهبی وتحت نام ولایت مطلقه فقیه صورت گرفته ومی گیرد وبرهمین اساس آقای خامنه ای اطاعت ازدولت دست نشانده ی خودرایک واجب شرعی می داند وبه کسی اجازه اعتراض ومخالفت کردن بادست نشاندگان خودراهم نمی دهد. بانام ولایت فقیه برای تحکیم موقعیت خود دست به هرجنایت وخیانتی می زند وحق دوستی وپیمان را درحق هیچ منتقد ومعترض خودی نگاه نمی دارد،هرچند هرازگاهی به عوام فریبی متوسل می شود واشک تمساح می ریزد وبه ظاهرپیشنهادمصالحه ودوستی میان خودی هارامی دهد وبالفاظی ومکاری تمام ازلزوم وحدت وجذب نیروهای داخلی بریده ازپیکره نظام ولایت فقیه، حرف می زند ولی ازطرفی هم آنان راسران فتنه و وابسته به بیگانگان وفریب خورده وخواص مطرود وگمراه شده می خواند وباتفرعن به معترضین نگاه می کند واین پیشنهادرابه آنان میدهدومی گوید: " باید کسانی راکه جزومجموعه نظام بوده اند امابراثراشتباه، جداشده اند بانصیحت به راه برگرداند." ازظاهراین پیشنهاد وحدت پیداست که ازنوع پیشنهاد فرعونی است وگویای آن است که به اصطلاح این گمراه شدگان التزام عملی خودرابه ولایت فقیه نشان دهند وسربرآستانه ولی فقیه گذارندوتوبه کنند وازاشتباه وغفلت خودبازآیند وازهمراهی بامردم واعتراض وانتقادبه عملکردحکومتگران دست بردارند تا دوباره درزمره خواص قرارگیرند وامتیازات ازدست رفته ی خودرابدست آورند.

پیام تبریک

فرارسیدن ماه مبارک رمضان 1431 هجری قمری رابه عموم مسلمانان جهان به خصوص ملت ستمدیده ایران تبریک وتهنیت می گویم

رمضان ماه قیام وصیام وضیافت الهی است امیداست که دراین ماه قیام وصیام پلشتی هارا ازرفتاروگفتاروکردارخودبزداییم وازفرصت بدست آمده نهایت استفاده رانموده ودرپی تزکیه نفس وتقویت ایمان خودبرآییم.آمین

شلاقهای جور، بیدادعریان

شلاقهای جور، بیدادعریان

همانطورکه قبلا هم یادآورشدم، من ازصدورحکم قاضی هابی اطلاع بودم تااینکه صبح روز12/12/1368 به دادسرای ویژه احضارشدم وبدون آنکه علت فراخواندنم رابدانم ویابرایم بازگوکنند به همراه سه نفر- دودادیارویژه ویک سربازمأمورمراقبت ازمن- مرا سواربرنیسان پترول کردند وراه افتادند، ابتدافکرکردم می خواهندمرابه فرودگاه ببرند تا ازآنجا به تهران انتقال دهند ولی زمانی که باک اتومبیل رامملو ازبنزین کردند متوجه شدم که به تایبادمی برند.

درظاهرخون سرد وآرام بودم ولی دردلم غوغایی بود واحتمال می دادم که می خواهند مرااعدام کنند به همین خاطرسعی می کردم خون سردیم راحفظ کنم وازخودم دربرابراین نامسلمانان ضعفی نشان ندهم. نرسیده به تربت جام، دادیارمجیدی ازخون سردیم حوصله اش سررفت وگفت: این سکوت وخون سردیت مراآزارمیدهد چراحرفی نمی زنی وازمانمی پرسی که توراکجامی بریم؟!

بابی حوصله گی گفتم به هرحال معلوم خواهد شد، گفت می دانی چیه، حکم شلاق برایت صادرشده ومی خواهیم این حکم رادرحضورامت حزب الله تایباد اجراکنیم.

باوربه فرمایید اگرمی گفت می خواهیم تورااعدام کنیم این قدرناراحت نمی شدم که ازشنیدن حکم شلاق ناراحت شدم، باشنیدن این خبر گویی غم های عالم به یک باره برسرم فروریخت وشدیدا عصبی شدم وبرسردادیارمجیدی وهمکارش دادزدم وگفتم باچه دلیل ومدرکی قاضی های ویژه حکم شلاق برایم صادرکرده اند؟! مجیدی گفت: ما مقصرنیستیم بلکه بنابه فتوای علمای خودشما این حکم صادرشده!.

البته برخی ازآخوندهای سنی نما خواستتاراشد مجازات وحتی اعدامم شده بودند ولی یقینا آنها عددی نبودند که قاضی های مغرور ویژه بنابه فتوای آنها حکم صادرکنند. هدف مجیدی ازاین گفته این بودکه مراآزاردهد وخوردکند وبه همین خاطرهم زیادناراحت شدم وباناراحتی گفتم کدام علما؟! آنهایی که علیه من امضاکرده اند جیره خواروآلت دست اطلاعات اند وباسازاطلاعات رقصیده ومی رقصند وبویی ازعلم ومعرفت وحقیقت ودین و..، نبرده اند.

به عواقب سخنانم اهمیتی نمی دادم وسخنان زیادی درباره آخوندهای جیره خوار وقاضی های بی دانش وظلم وجورآنان گفتم درواقع سعی می کردم ناراحتیم رابرسرهمکاران قاضی ها خالی کنم که البته همه ی سخنانم راگزارش دادند وبه خاطرشعاردادن واعتراض به قاضی ها، مجددامحاکمه شدم.

من بارژیمی درگیرشده بودم که علاوه برتمام ابزارهای اقتدار، متأسفانه افرادزیادی ازاهل سنت رافریب داده وبنام وحدت ودین، باخودهمراه کرده بود وبرخی ازآخوندهای سنی راجیره خوارخودساخته ویابه سکوت واداشته بود وحتی برخی ازفامیل ودوستان نزدیکم بدون آنکه این رژیم رابشناسند ویا متوجه حقیقت واصل ماجراباشند، مرامتهم به تند روی می کردند وتلاش می نمودند تامرابه خودسانسوری وادارند ولی بعدازگذشت چندسال این افرادهم همچون دیگران متوجه شده اند که حق بامن بوده واین رژیم شیادوحیله گرراآنان نشناخته بودند.

سایه سنگین استبداد

سایه سنگین استبداد

باوجود درخواست های مکرراصلاح طلبان برای اجازه راه پیمایی مسالمت آمیز درسالگردانتخابات 22خرداد 88، اجازه راه پیمایی به مردم داده نشد، واین دورازانتظارنبود وواضح وروشن بود که اجازه داده نمی شود چراکه سردمداران رژیم ولایت فقیه قایل به حقوق مردم وحق انتخاب نیستند وبه آزادی بیا ن وعقیده اعتقادی ندارند وهیچ نوع اعتراضی راتحمل نمی کنند وازطرفی هم آن قدرجنایت وخیانت درحق ملت کرده اند وازمردم بیگانه گشته اند که همیشه درترس وهراس ازمردم به سرمی برند وهرفریادی راعلیه خودمی انگارند ودربرابرفریادهای آزادی خواهی وحق طلبانه خودرا له ولورده میبینند.

استبدادولایت فقیه درحال حاضربه اوج خودرسیده ودرتمام شئون زندگی مردم ایران حکم فرما است وسایه سنگین آن درهرجاعیان وآشکاراست، دولت گماشته شده ولی خودکامه فقیه، بیش ازهرزمانی، تهدید وارعاب وسرکوب وآدم کشی را سرلوحه کارخودقرارداده وبه حدتحمل ناپذیری رسانده است، احمدی نژاد گماشته خامنه ای بازبان تهدیدپیش می رود وبابی حیایی برسرکارمانده است، ازاین روتحمل مردم ازاین همه دروغ وجنایت وآدم کشی واهانت به سرآمده ودرهرمناسبتی خشم خودشان رابروزمی دهند وبرسراستبداد می کوبند.

هرچنددژخیمان رژیم ولایت فقیه، توانسته اند با اعدام ها وآدم کشی های بی وقفه، حق خواهان را به طورموقت سرکوب کنند اما هرگزنتوانسته ونخواهند توانست اراده مردم رابشکنند وآنان رابه تسلیم وسازش وادارند،درطول تاریخ هیچ رژیمی نتوانسته باسرکوب وجنایت به حیات ننگین خود ادامه دهد، زیراسرکوب نشانه ضعف وبی ثباتی وتزلزل ونابودی سرکوبگران استُ ورژیم ولایت فقیه هم ازاین قاعده مستثنی نیست، ملت ایران علی رغم همه سرکوبها درپی رهایی ازاستبداد برآمده وتانابودی این رژیم خودکامه ازپای نخواهندنشست.

یقینا خون این همه شهیدی که درراه آزادی ازاستبداد ریخته شده است هدرنخواهدرفت وتلاش های پیگیرومستمرپاسداران خون شهدای راه آزادی به زودی به ثمرخواهدنشست وهمه اقشارملت ایران ازچنگال دیواستبداد ولایت فقیه رهایی خواهند یافت.

به امید آن روز.

فریادعلیه بیداد

فریادعلیه بیداد

روزپنجشنبه 16/2/89 صدهاتن ازافغانان خشمگین باسنگ وچوب به ساختمان لانه جاسوسی رژیم ولایت فقیه ایران درکابل حمله کردند وشعارهایی برضد رژیم جوروجنایت ولایت فقیه سردادند وعکسهای خامنه ای واحمدی نژاد راپاره ولگدمال کردند وبه آتش کشیدند وخشم خودرابرسرآدمک احمدی نژادفروریختند

مردم افغانستان ازاعدام بی رویه پناه جویان افغان درایران شدیدا ناراحت اند واین دومین باریست که درظرف چندروزعلیه رژیم ولایت فقیه درکابل تظاهرات می کنند، بنابه گفته ی آگاهان درطی چندهفته حدود48 افغان به اتهام موادمخدر درشکنجه گاه های رژیم ایران اعدام شده اند،اعدام بی وقفه ی کارگران وپناه جویانی که به اتهام واهی موادمخدر وبدون محاکمه علنی وحق دفاع داشتن به چوبه دارآویخته می شوند افغان های صبورورنج کشیده ومادران داغدیده رابه انزجارعلیه رژیم نامشروع ولایت فقیه واداشته وآنان رابرسرخشم آورده است،این باراول نیست که درطی چندهفته تعدادی ازپناه جویان افغان توسط دژخیمان رژیم جوروفساد ولایت فقیه اعدام می شوند بلکه درطول سی سال این روندادامه داشته وجمع زیادی ازجوانان بی کس وبی گناه افغان دربیدادگاه های رژیم محکوم به اعدام شده وراهی چوبه های دارگردیده اند.

هرچند موادمخدریک پدیده شوم وخانمانسوزاست وجرم آن درایران اعدام است لیکن این یک امرروشن وواضح است که دربیدادگاه های انقلاب نگاه ها ودیدها نسبت به افرادمتهم متفاوت است ونگاه قضات بی باوروددمنش رژیم نسبت به افغان ها دراصل یک نگاه دشمنانگی وخصومت است ومتهم اگرافغان وبه خصوص سنی باشد قاضی های کینه توزنیازی به بررسی اتهام وارده نمی بینند وبلافاصله حکم اعدام راصادرمی نمایند.

رژیمی که درقتل وکشتارواعدام شهروندان خود، درجهان رکورد داراست یقینا نسبت به پناه جویان افغان بی رحمانه تررفتارمی کند وبدون هیچگونه واهمه ای به کشتار رومی آورد، سردمداران رژیم درطول دوران حکومت خونبارشان عداوت ودشمنی خودرانسبت به افغان ها بااشکال مختلف نشان داده اند وهمواره درپی نا امنی وبی ثباتی ونفاق افکنی وجنگ وآشوب درافغانستان بوده وبه نوعی ازاشکال برای پناه جویان افغان مشکل تراشی کرده اند، بنابراین، روندافغان کشی واهانت به افغان ها درایران یک روند سازمان یافته وریشه ای است ونیروهای رژیم وبه خصوص بسیج تشویق به این کار می شوند وحتی ازسال 1374 به بعد برای کشتن هرافغانی وازجمله افغان هایی که درنوارمرزی برای امرارمعاش خود وازروی مجبوری چند گالن بنزین وگازوئیل جابه جامی کردند جایزه مقررگردید که این جایزه وپاداش بدون توجه به پیامدهای آن ازسی هزارتومان وده روزمرخصی گرفته تاسیصدهزارتومان وبیش ازآن، ارتقایافت.

بابررسی کارنامه رژیم ولایت فقیه درمورد افغانستان به خوبی روشن می شود که حکومتگران ایران به دروغ وریا دم ازدوستی وبرادری ورعایت حقوق همسایگی می زنند وهیچ گاه درعمل خیرخواه افغان ها نبوده اند وهمیشه تلاش کرده اند تابه نوعی عقده های خودرابرسرملت افغان خالی کنند وافغانستان راصحنه فعالیتهای خرابکارانه وجاسوسی خودقراردهند.

درحال حاضرچون برخی ازدست اندازی ها وفعالیتهای خرابکارانه وتوطئه های رژیم آشوبگرولایت فقیه درافغانستان برملاگردیده است، سردمداران رژیم تلاش می کنند باافزایش اعدام ها وردمرزکردن پناه جویان افغان که سیاست همیشگی رژیم بوده است، دولت افغانستان راتحت فشارقراردهند تاهمچون گذشته نسبت به مداخلات بی وقفه ی ایران درامورداخلی افغانستان سکوت اختیارنماید وکماکان سیاست مماشات واغماض رادرپیش گیرد.

تفنگ، زبان بی زبانان

تفنگ، زبان بی زبانان

سکوت مرگبارکشورهای اسلامی وسازمان های حقوق بشردرقبال اجحاف ها وحق کشی های رژیم ولایت فقیه نسبت به اهل سنت ایران که درطول انقلاب وبه خصوص دردهه ی اخیر به شدت جریان داشته ودارد، جوانان مظلوم وستمدیده اهل سنت رابه قیام مسلحانه درمناطق سنی نشین به ویژه دربلوچستان وکردستان واداشته است،عکس العمل خشن سردمداران رژیم دربرابرکسانی که فقط بدنبال احقاق حقوق خودبوده ومداخله کردن درامورمذهبی وتحمل نکردن عقاید دیگران واهانت کردن به الگوهای دینی وتوجه نکردن به خواسته های برحق اهل سنت، مردمان بی زارازخشونت رابه خشونت کشانده وآنان راناگزیرکرده است تادست به اسلحه به عنوان آخرین گزینه زننند وصرفابرای زنده ماندن وحذف نشدن به دفاع ازخود برخیزند وسعی درحفظ هویت ومعتقدات خویش نمایند.

اهل سنت ایران بی زارازخشونت وتفنگ اند اما رژیم ولایت فقیه همه راه های مسالمت آمیزوحرکت های مدنی رابرروی اهل سنت بسته است وسیاست آن که ازروی قصداعمال می شود تا بهانه ای برای سرکوب داشته باشد، سیاست زوروجنگ وخشونت وتحمیل عقاید شیعی رافضی است، زبان رژیم، زبان تهدید وارعاب است، فکرومشق وبرنامه ی آن، قتل وکشتاروشکنجه وسرکوبی است، این رژیم عملانشان داده است که هیچ حق وحقوقی برای کسی قایل نیست ومردم رابه خودی وغیرخودی تقسیم بندی کرده است وآبرو وحیثیت ملت وباورهای دینی ومذهبی اهل سنت را به بازی گرفته وبه راحتی مورد هدف قرارمی دهد وحرمت شکنی می کند وده هابرچسب وتهمت وافترابه حق خواهان می چسباند ودردادگاه های نمایشی فوج درفوج جوانان مارابه بهانه های واهی به اعدام محکوم می کند وباتمام قوامی درد ومی بندد ومی کشد وسعی می کند تا اقتدارخودراکه پس ازانتخابات 22خرداد88 ازدست داده است بازیابد.

رژیم مستبد ولایت فقیه بنابه ماهیت ضدمردمی وتحجرگرایی خود قایل به حقوق شهروندی اهل سنت نیست ازاین رو، ماشاهد به حاشیه راندن اهل سنت وظلم وتبعیض وشکنجه وهمه ی نمودهای اهانت وجنایت بوده وهستیم، سردمداران این رژیم، خودراهمه کاره ومالک وصاحب خانه می دانند وبرسرملت وبه ویژه اهل سنت هرچه به خواهند می آورند، نه صدای حق طلبانه ای رامی شنوند ونه به ضجه ی مادرداغدیده وبی نوایی اهمیت می دهند، حتی اجازه اندیشیدن واظهارعقیده وانتخاب کردن هم نمی دهند وخودرا ذی حق درهمه ی امورومایملک مردم می دانند وبراین باورند که قیّم ومتولی مردم اند وتنها آنان هستند که دردآشنا ودلسوزملت اند واین حق رادارند که برجسم وفکروجان ومال مردم حکومت کنند.

این افکارکاملاانحرافی ونبود سعه ی صدرونادیده گرفتن حقوق دیگران وسیاست خشن وتندروانه ی رژیم باعث گردیده تامخالفین استبداد ولایت فقیه که همه ی درهاراعملا به روی خودبسته می بینند بالاجباربه خشونت وبه حملات تلافی جویانه روآورند وتفنگ را زبان بی زبانان بدانند وگلوله راباگلوله جواب دهند.

روزهای خون وقیام درایران

روزهای خون وقیام درایران

مراسم تاسوعا وعاشورای امسال (نهم ودهم محرم 1431ه.ق برابربا5 و6 دی ماه 1388) به روزخون وقیام علیه استبدادولایت فقیه تبدیل شد وراهپیمایی مسالمت آمیزعزاداران درتهران، نجف آباد، اصفهان، شیراز، مشهد، تبریز، اردبیل وچندشهردیگربه درگیری میان عزاداران ورژیم منجرگردید وعزاداری عزاداران توسط مأموران امنیتی ولباس شخصی های مزدورولایت فقیه به خشونت کشیده شد ودرگیری های شدیدی میان عزاداران معترض ونیروهای حکومت ولایت فقیه،روی دادواین رژیم جنایت پیشه، مردم عزادار را، عزادارکرد وعده ی زیادی ازهم وطنان بی دفاع بادشنه متحجران کج اندیش خود خدابین، به خاک وخون افتادند ودرخون خودغوطه ورشدند.

این رژیم بی باورکه به دروغ وریا خودرابرخاسته ازقیام حضرت حسین معرفی می نماید وازاین طریق مردمان ساده لوح راگول می زند وازنام خمینی استفاده می کند ومخالفین خودرامی کوبد وبه بهانه ی پاره کردن عکس خمینی این همه دادوبیداد وعلم شنگه راه انداخت وآن رامساوی با شکستن حرمت ائمه قلمداد می کرد، روزتاسوعا نیروهای سراپامسلح آن به حسینیه جماران تاختند وحرمت آن رانگاهنداشتند ومردم عزادارجمع شده درآنجاراباخشونت پراکنده ساختند ودرروزعاشورا نیزنیروهای بی دیانت رژیم جنایاتی مرتکب شدند که پس ازواقعه جان گدازکربلا، کم سابقه بوده است!

حکمرانان نظام ولایت فقیه که خودراقیم مردم می دانند ودروغگویی ومردم فریبی شیوه ی همیشگی آنان است وبه مطالبات مردم اهمیتی نمی دهند، تنها راه حل بحران ونجات خودرا ازوضعیت پیش آمده درسرکوب معترضان واعمال خشونت مرگبارعلیه مخالفان می بینند وبه هیچ عنوان حاضربه تن دادن به خواسته های مردم نیستند وبی حرمتی واستفاده ازهرراه وحربه ای رابرای خود مجازمی دانند، بنابرهمین دیدگاه متحجرانه، نیروهای رژیم درماه محرم الحرام که براساس آموزه های اسلام جنگ وخون ریزی درآن حرام است، دست به این همه جنایت زدند ودرروزعاشورا، وحشیانه به جان مردم عزادارافتادند وباشلیک گلوله وپرتاب گازاشک آوروگازفلفل وباقمه وباتوم به مردم بی دفاع حمله کردند ودست کم 38نفررابه قتل رساندند وتعدادزیادی رابازداشت کردند واین درحالی است که علی لاریجانی- رئیس مجلس- که هم مشرب وهمدست خامنه ای واحمدی نژاداست، قبل ازماه محرم ازاقدام دولت سعودی علیه شورشیان" حوثی" شدیدا انتقاد کرد وبارها اعلام داشت که " درماه حرام، مسلمانان رامی کشند" وحال آنکه این حکومتی که خودرانایب امام زمان می داند درروزعاشورا حرمت شکنی کرد وبرروی مردم عزادارآتش گشود وسردمداران آن به خاطرحفظ قدرت، ازهیچ اقدامی علیه ملت کوتاهی نکرده ونمی کنند ودست به هرجنایتی زده ومی زنند وکسانی راکه تنها جرمشان حق گویی وحق خواهی است بانهایت درندگی لت وکوب می کنند وبه قتل می رسانند ولی برای دیگران اشک تمساح می ریزند!

حوادث روزهای تاسوعا وعاشورای امسال مشخص ساخت که سردمداران رژیم ولایت فقیه به اسلام وآموزه های اسلام ومذهب اعتقادی ندارند بلکه ازمذهب به عنوان یک سپروپوشش برای رسیدن به اهداف شوم خود وقدرت طلبی وبه استثمارکشیدن مردم، استفاده می کنند وبنام مذهب ودین، مذهبی ها وحق خواهان واستبداد ستیزان رامی کشند وبه غل وزنجیرمی بندند. این همه جوروجنایت درحق ملت وبه خصوص روزعاشورا و وقایع پس ازآن بیان گرآن است که حکومت ولایت فقیه به هیچ صراطی مستقیم نیست وآن چنان درمانده ومستأصل شده است که حرمت روزعاشورانیزبرایش مهم نیست وبه هرطریق ممکن می خواهد خودراحفظ کندهرچند به قیمت جان مردم وحرمت شکنی تمام شود.

این ولایت سالاران، با این همه جنایتی که انجام داده ومی دهند، روی " ابن زیاد وشمرذی الجوشن " راهم سفید کردند، اگر"شمر" وهمراهانش - بنابه روایات خودساخته ومن درآوردی روضه خوان های بی باورمردم فریب-  "برپیکرشهدای کربلا اسب تاختند"، دژخیمان رژیم ولایت فقیه نیزدراین روزبرروی مردم عزادار، خودرو راندند  ودست به جنایت وشلیک گلوله زدند وگازاشک آوروگازفلفل پرتاب کردند وحتی به زخمی ها وجنازه های معترضان وعزاداران هم رحم نکردند وبانهایت بی شرمی با اتومبیل ازروی یکی ازعزادارانی که باشلیک گلوله مزدوران رژیم نقش برزمین شده بود، عبورکردند وددمنشی ونفاق پیشگی خودراعیان ساختند وبه وضوح نشان دادند که به هیچ اصلی پای بندنیستند ودرظلم وستم وتجاوزوبی باوری ازهربی اعتقادی، بی اعتقادتروازهربی دینی، بی دین تروجفاکارترند.

حوادث روزهای تاسوعا وعاشورای امسال، پرده های نفاق ولایت سالاران راکنارزد وآنهارارسواوبی نقاب ساخت هرچند سردمداران رژیم بابکارگیری همه ابزارقدرت وبامحارب ومنافق خواندن مخالفین وباکشتاروبازداشتهای بی پایان وباراه اندازی تظاهرات نمایشی وباترفندهای مختلف، سعی برآن دارند تابرخی ازمردمان ساده لوح رادرمقابل معترضان قراردهند وبارسنگین گناه مرتکب شده درروزعاشورا، راازخود دورکنند وبه گردن معترضان بیندازند وخودشان را ازبحران نجات دهند،اما حضورمداوم وپیگیروروبه ازدیاد ملیونها انسان بپاخاسته ومعترض درمناسبتهای عمومی، ثابت کرده است که اعمال خشونت ازسوی رژیم وکشت وکشتاروضرب وشتم مردم وبهانه تراشیها، ره به جایی نخواهدبردوازموج روبه افزون اعتراضات مردمی نخواهدکاست وازرسوایی وفروپاشی نظام خودکامه ولایت فقیه جلوگیری به عمل نخواهد آورد واگربه تاریخ ایران وانقلاب هم بنگریم این قبیل تلاشها وتظاهرات سازمان یافته حکومتی واعمال خشونت وبازداشتهای بی وقفه، درحقیقت نشانه قدرت نیست بلکه اینها نشانه های ضعف ودرماندگی وفروپاشی وسقوط است ودیری نخواهد پایید که نظام مستبد ولایت فقیه، بارسوایی فروخواهد پاشید وهمه ی این جنایتکاران سزای جنایات ننگین خودراخواهند دید. ( وسیعلم الذین ظلموا ايّ منقلب ینقلبون)    

روزهای اقتدار، روزهای رسوایی

رژیم ولایت فقیه درطول سی سال تلاش کرده است تاملت ایران به زندگانی بردگی عادت کنند ودربرابراجحاف ها وتبعیض ها وخودکامگی ها ی ولایت سالاران لب فروبندند ودم برنیاورند، خودکامگان حیله گربادروغگویی وریاکاری وبا استفاده ازمذهب وترفندهای گوناگون تلاش فراوان به خرج داده اند تا امید خروج ازاختناق ولایت فقیه درمردم خفه شود ودردام عنکبوتی ولایت سالاران همچنان گرفتارباقی به مانند وتن به تسلیم وسازش دهند وپذیرای جنایتها وخیانتها باشند.

سردمداران رژیم، همچون فرعون ( فاستخف قومه فأطاعوه) { زخرف/54} درطول دوران حکومت خونبارشان خودراقیم مردم دانسته ورأی وعقل ودانش ملت راسبک شمرده اندوبه جای آنان تصمیم گرفته اند، سی سال برهمین منوال گذشته است وحاکمیتی برایران حکم فرما بوده که علناوآشکارانقض حاکمیت ملت بوده است وحق اظهارنظر وانتقادسازنده ازمردم سلب شده است وحکومتگران رژیم ولایت فقیه نسبت به حقوق شهروندی مردم بی تفاوت بوده اند وهیچ حق وحقوق ارزنده ای برای کسی – جزحاشیه برداران وچاکران ولی خودکامه فقیه – قایل نبوده اند،این فرعونیان حاکم برسرنوشت ملت که دم ازنمایندگی خدامی زنندازمردم می خواهند که به صورت برده های دست بسته درخدمت آنها باشند وهرچه بگویند اطاعت کنند وبله قربان گوی باشند.

این ولایت سالاران آنقدرخودخواه ومغروربوده وهستند که تحت هیچ شرایطی حاضربپذیرفتن حق ملت نیستند وحق انتخاب و اعتراض مردم رابه رسمیت نمی شناسند ورأی ورضایت مردم برای آنان اهمیتی ندارد،ازبدوانقلاب تابه حال با عناوین مختلف با احساسات مذهبی وملی توده ها بازی کرده اند وازهرمراسمی برای رسیدن به اهداف شوم خوداستفاده نموده اند، برخی ازاین مراسم ازقبیل روزقدس، دست مایه ای برای رسیدن به خواسته های نامشروع سردمداران رژیم بوده است وسعی داشته اند با َشعارهای دروغین وباریاکاری، خودشان رادرجهان اسلام مطرح   کنندوخدمتگزاراسلام ومسلمانان جلوه دهند ومخاطبینی میان افرادساده لوح کسب نمایند، اما این دروغگویان مستبد هرگزفکرنمی کردند درمراسمی که هرساله ازآن به عنوان نماد مردمی وقدرت استفاده می کردند، اینگونه رسوا وبی آبروشوند وسند رسوایی آنان گردد ومردمی راکه روزی خودرژیم باتبلیغات گسترده ای آنان رابه خیابانها می کشاند،اکنون برای متفرق ساختن تجمعات آنان مجبوربه شلیک گلوله وگازاشک آورگردد، روزهایی ازقبیل روزقدس، 13 آبان و16 آذرکه رژیم باتظاهرات گسترده مردمی اقتدارخودش رابه نمایش می گذاشت ودررسانه های انحصاری خویش ازآنها با آب وتاب یادمی کرد، باحوادث بعدازانتخابات22خرداد88،این ایام بلای جان رژیم شده وتبدیل به روزاعتراض علیه ظلم حکومتی گردیده است واقشارمردم که مجالی برای مطرح کردن خواسته ها ومخالفتهای خود بانظام ولایت فقیه نمی یابند وحق اعتراض ندارند دراین قبیل راهپیمایی ها که مجالی برای حضورمی یابند، بدون توجه به تهدیدها خواسته های خودرامطرح می کنند وعلیه بیداد وظلم واختناق حکومت ولایت فقیه شعارمیدهند وحکومتگران را رسوا وبی ماهیت می سازند.

حاکمان جورپیشه ی رژیم ولایت فقیه که درحال حاضراین ایام رابه کام خود تلخ وتلخترمی بینند ورسوایی خویش رادرآنها مشاهده می کنندازشرکت مردم دراین قبیل مراسم هراس دارند وقبل ازبرگزاری هرمراسمی برای مردم خط ونشان می کشند وباسیاستهای ارعابی وحکم زندان واعدام برای برخی ازمعترضان وبانمایش پاره کردن عکس خمینی باهدف برانگیختن عوام الناس که یقینا دسیسه ای ازجانب خود رژیم بوده است، سعی دارند مردم راازادامه مبارزه علیه استبداد ولایت فقیه بازدارند واوضاع رابروفق مراد خود درآورند، این مستبدان که به هیچ عنوان حاضرنیستندواقعیتها رابپذیرند فکرمی کنند راه کارنجات ازوضع پیش آمده ایجاد فضای رعب و وحشت واعمال خشونت وسرکوب مردم ومحدودیتهای فعالیتی برای خبرنگاران وکند کردن اینترنت وقطع ایمل وتلفن همراه و..، است اما مردم وبه خصوص دانشجویان که علیه بیداد حکومت ولایت فقیه بپاخاسته اند، باوجود همه ی این فشارها ثابت کرده اند که زنده وفعال هستند وتحت هیچ شرایطی مرعوب جورولایت سالاران نخواهند شد وازهرفرصتی ومناسبتی استفاده خواهند کرد ومخالفت خودشان رابا استبداد ولایت فقیه نشان خواهند داد وبا ایستادگی دربرابرظلم ظالمان، به جوروستم حکومت ولایت فقیه پایان خواهند داد.

بی اتحادی مسلمانان وآتش افروزی رژیم ولایت فقیه ایران

درگیری های داخلی ونابسامانیها ونا امنی هایی که درحال حاضربسیاری ازکشورهای اسلامی به خصوص افغانستان، عراق ، پاکستان ویمن رافراگرفته است، دلیل عمده ی آن، سکوت رهبران کشوهای اسلامی ولب فروبستن آنان دربرابردست اندازی ها ومداخلات بی وقفه ی سردمداران رژیم ولایت فقیه درامورداخلی کشورهای اسلامی وجدی نگرفتن مداخلات این رژیم رافضی مسلک است، سی سال است که حاکمان عقده مند وجورپیشه رژیم ولایت فقیه می گویند مایک رسالت الهی داریم ومی خواهیم آن رادرجهان اسلام پیاده کنیم وباتمام توان وباصرف ملیونهادلار، تشیع صفوی وبیزاری جستن ازصحابه ورفض وشرک والحاد وخرافه گری رابه عنوان ارزشهای ناب اسلامی تبلیغ می کنند وبه مقدسات مذهبی والگوهای دینی اهل سنت اهانت می ورزند وتوطئه وآتش افروزی ونفاق افکنی وتفرقه درمیان مسلمانان اهل سنت ومداخله درامورکشورهای اسلامی رایک وظیفه ورسالت الهی میدانند، اما باوجودآن، برخی ازرهبران جهان اسلام دربرابراین همه توطئه واهانت آشکار که ازطرف رژیم سبایی مسلک ولایت فقیه نسبت به مقدسات مذهبی مسلمانان صورت گرفته ومی گیرد، خوش رقصی می کنند وچشمانشان رابرروی جنایات می بندند وبه خاطرمنافع ناچیزوکوتاه مدت ومقطعی، بانفاق افکنان خیانت پیشه، درصحنه های بین المللی ودربسیاری ازموارد دیگراظهارهمدردی وهم فکری می نمایند ودرکنفرانسهایی که ازسوی رژیم برای اغفال عامه مردم وانحراف افکارعمومی برپامی شود، شرکت می کنندواهانت ورذالت رفتارحاکمان بی دیانت ولایت فقیه راباخوش رویی می پذیرند وبرخی هم هنوزاین رژیم فتنه گررابه صورتی که باید بشناسند، نشناخته اند وپی به ماهیت تروریستی وضداسلامی آن نبرده اند وبدون توجه به اعتقادات وتعمق درشیوه ی عملکردچندین ساله زمامداران رژیم، دم ازوحدت وتحکیم روابط می زنند!

رژیمی که عملا وبابوق وکرنا مدعی پاسداری ازمذهب تشیع صفوی است ورهبرخودکامه ی آن، خامنه ای خودش را ولی امرمسلمین جهان می داند وکشورایران رامملکت امام زمان می پندارد ( البته امام زمانی که رافضی ها اورابرای اغفال مردم تراشیده اند) وبراین باوراست که نماینده خداوقیم مردم وپرچم دارونایب امام زمان است وباوجود این همه نخوت وتکبروانحراف فکری وعقیدتی که حکام سبایی مسلک ازخودبروزمی دهندوجنایات بی شماری که عمال ددمنش نظام ولایت فقیه درحق اهل سنت ایران انجام داده ومی دهند، بازهم رهبران کشورهای اسلامی سعی درمداهنه ومماشات با این رژیم جفاپیشه رادارند وبه بهانه ی عرف بین المللی، به تحکیم روابط خودمی پردازند وبه استبداد وخودکامگی وتداوم آن کمک می کنند وحتی برخی ازرسانه های کشورهای اسلامی به خصوص رسانه های کشورهای عربی، جهان اسلام رابه دوقطب تقسیم می کنند که دررأس یک قطب آن، رژیم ولایت فقیه راقرارمی دهند! واین درحقیقت ظلم وستمی است که این قبیل رسانه ها دانسته یاندانسته درحق اسلام مرتکب می شوند وددمنشان وبی باورانی راکه بویی ازاسلام واخلاق اسلامی نبرده اند وبه مکتب پیامبراسلام صلی الله علیه وسلم وقرآن وصحابه، ایمان واعتقادی ندارند، آن هاراجزوی ازپیکره ی اسلام می خوانند وازاین طریق ولایت سالاران ورافضی های بی ایمان راموردتأیید قرارمی دهند.

نا امنی های به وجودآمده درسطح منطقه، بازتاب بی تفاوتی ها وبی اتحادی مسلمانان وسکوت وتصمیم وکردارنادرست رهبران کشورهای اسلامی به خصوص رهبران کشورهای عربی دربرابردست اندازی ها وسنی کشی های رژیم ولایت فقیه درایران وسنی کشی وفتنه گری نوچه هاودست نشاندگان آن درکشورهایی همچون عراق است، رهبران مسلمانان وبالتبع رهبران کشورهای اسلامی تاکنون به خودنیامده اند واین رژیم ضدمردمی وضداسلامی وتروریستی راکه امتحان عداوت ودشمنی خودرادرقول وعمل بارها وبارها داده است، جدی نگرفته ونمی گیرند، همه ی این رهبران به وضوح می بینند که علاوه برسپاه قدس که ویژه عملیات تروریستی وآشوب درخارج ارمرزهای ایران است، سردمداران این رژیم فتنه گردربسیاری ازکشورهای اسلامی، گروهایی افراطی ومنحرف وپیروخط ولایت فقیه ایجادکرده اند که ازآنها درراستای اهداف خوداستفاده می نمایند وبه جنگ وامیدارند وبا ارسال موادمنفجره وبا اقدامات تنش زا، منطقه وکشورهارابه آشوب کشیده اند که نمونه ی بارزآن درحال حاضرعراق ویمن هستند؛ مزدوران ولایت فقیه درعراق به نا امنی وسنی کشی روآورده اندوبه آن دامن می زنند و"حوثی ها" دریمن با استفاده ازنام زیدی وبا تفکرات تشیع صفوی وباکمک های مادی ومعنوی رژیم صفوی مسلک ولایت فقیه، بادوکشوریمن وعربستان سعودی به جنگ برخاسته اند، اگراین وضع موجودادامه یابد ورهبران کشورهای اسلامی وبه خصوص کشورهای درگیرجنگ داخلی  فکری به حال خودننمایند وبه طوراساسی چاره اندیشی نکنند وبارژیم آشوبگرولایت فقیه که رأس فتنه است به مقابله برنخیزند وسعی کنند که تنها خطرراازخود دفع نمایند واساسی عمل نکنند وبه اصطلاح تنها به زدن جوانه ها اکتفاورزند وریشه راباقی گذارند وبه بی اتحادی خود ادامه دهند ودرقبال آتش افروزی ها وترفندها ی حساب شده رژیم ولایت فقیه همچنان بی تفاوت باقی به مانند، دیری نخواهدپایید که دامنه جنگ وفتنه فراترخواهدرفت وبه طورحتم کشورهایی همچون بحرین وکویت نیزدرآینده ی نزدیک دچارمشکلات فراوان داخلی ودرگیرجنگ فرسایشی بانوچه ها ومزدوران پیروخط ولایت فقیه مستقردرآن کشورها خواهند شد وفتنه "قرامطه" به شکل وسیع تری تکرارخواهد شد.

همراه باشهید جعفری

زندگی روزمره را با کمبود شدید غذا و گرمای طاقت فرسا در تابستان و سرما در زمستان سپری می کردم همواره تلاش می کردم تا شخصیت و حیثیت انسانیم را حفظ کنم و روحیه ی خودم را نبازم سعی می کردم بر کمبودهای گوناگون و فشارهای روحی غلبه کنم و خودم را با شرایط سخت زندان وفق دهم، تنها کسی که با او درد دل می کردم شهید مولوی قدرت الله جعفری بود او در اتاق 25 جا داشت و حدود نه ماه قبل از من او را به زندان وکیل آباد آورده بودند ما با هم خیلی صمیمی بودیم و هرگاه فرصتی پیدا می کردیم با هم درد دل می کردیم هیچ کدام از ما نمی دانستیم ددمنشان رژیم چه خوابی برای ما دیده اند و چه بلایی بر سرما خواهند آورد یا چه موقع آزاد خواهیم شد؛ تا قبل از تاریخ 12/12/1368 من از صدور حکم بیدادگاه ویژه بی اطلاع بودم و شهید جعفری نیز از وضعیت پرونده ی خود بی خبر بود هر چند شخص دستگیر شده قانونا باید در ظرف 24 ساعت به او تفهیم اتهام شود و پس از محاکمه، حکم صادر شده باید به متهم ابلاغ شود اما بیدادگاه ویژه به خودش این زحمت را هرگز نمی داد که شخص دستگیر شده را در جریان پرونده او قرار دهد یا پس از محاکمه حکم صادر شده را بلافاصله به وی ابلاغ کند چه بسا روزها و ماه ها متهم در بازداشتگاه به سر می برد و از اتهام وارده به خودش یا حکم صادر شده اطلاعی نداشت .
قاضی های بی دیانت رژیم جور و فساد ولایت فقیه نسبت به اهل سنت کوچکترین ارفاقی روا نمی داشتند و تنها در پی بهانه بودند و اشد مجازات را در نظر می گرفتند و سلیقه ای و خود سر عمل می کردند و به هیچ اصلی پای بند نبودند و در طول دوران انقلاب همینگونه بوده است جلادان رژیم همیشه سعی کرده اند نخبگان و اندیشمندان اهل سنت را با ترفند های مختلف از میان بردارند و آنان را هدف قرار دهند سیاستی که از همان بدو انقلاب خونبار تا به حال ادامه داشته و تا این رژیم باقیست ادامه خواهد یافت. شهید جعفری نیز همچون سایر ستمدیده ها قربانی بی عدالتیها، تبعیض ها، دسیسه ها و توطئه ها شده بود و به جرم حق گویی و استبداد ستیزی باز داشت گردیده بود و در بازداشتگاه های جهنمی رژیم به خصوص در شکنجه گاه زندان اوین تهران سختیها و شکنجه های زیادی را دیده بود که پس از گذشت نه ماه هنوز انگشت ها و کف های پایش بسیار نازک و گاهی هم متورم می شدند و می ترکیدند او در جریان بازجویی در شکنجه گاه زندان اوین بر اثر شلاق های مکرر و زیاد به این درد مبتلا شده بود، اما با وجود این همه سختی و شکنجه خود را نباخته بود و همچون کوه استوار و مصمم بود و ترس برای او مفهومی نداشت، او از این قبیل انسان هایی نبود که با ترس به دنیا می آیند و با ترس زندگی می کنند و بازیچه ی دست این و آن می گردند و با ترس هم می می رند، بلکه صاحب شخصیت و اراده ی قوی و دارای فکر و اندیشه و نمونه ی عالی رفتار و اخلاق والای انسانی و اسلامی و بسیار متواضع بود، ولی افسوس! افسوس که عمر دوستی من و شهید جعفری خیلی کوتاه بود و خون آشامان کور دل با قساوت تمام او را از ما گرفتند؛ ساعت دو بعد ازظهر13/12/1368 شهید جعفری را فراخواندند او به نگهبانی بند پنج رفت و ده دقیقه بعد برگشت و با من خداحافظی کرد برای همیشه، اوگ فت: از من خواسته اند که همه ی وسایل شخصیم را جمع کنم و با خودم بردارم احتمالا دیگه بر نگردم، خداحافظ..او رفت و به خیل شهدای اهل سنت پیوست. روحش شاد و یادش گرامی و راهش مستدام باد  

ورود به زندان وکیل آباد

فهرست حال من همه تا رنج و درد بود        از رنج ماند عبرت و از بند پند ماند

بعد از طی مراحل انگشت نگاری، مرا همراه سه تن از آخوندهای شیعه به بند قرنطینه بردند و بعد از دو روز یکی از آنها آزاد شد و سه نفر از ما را به بند پنج نظامیان منتقل کردند.
زندان وکیل آباد مشهد علاوه بر بند قرنطینه و کارگران و " نسوان" دارای پنج بند به شماره های:1، 4،3،2و 5 بود، بند پنج سه بخش بود که در یک بخش از آن، نظامیان بازداشتی قرار داشتند و دو اتاق از آن به شماره های:  24و25 به متهمین ویژه روحانیت اختصاص یافته بود، در اتاق 24 که هفت تن از آخوندهای شیعه در آن بودند، مرا جا دادند و بقیه زندانیان اتاق 24را نظامیان تشکیل میدادند، هر اتاقی چهار تختخواب سه نفره داشت ولی تراکم زندانیان به حدی بود که گاهی مجبور می شدیم دوازده نفر درکف اتاق بخوابیم.
بیش از 25 نفر از آخوندهای شیعه در این بخش زندانی بودند که جز دو نفر از آنها بقیه چندان سواد دینی و حوزوی نداشتند، بعضی از این شیخ ها آدم های بدی نبودند ولی بعضی دیگر اخلاق و رفتار زننده ای داشتند و بسیار متعصب، موذی، خودخواه، پر حرف و وراج، پر توقع، ناراست، فرصت طلب، ریاکار، بی دیانت، فضول، پرادعا و پر افاده بودند، این هم نشینی اجباری برایم مشکل و زجر آور بود و خودم را با این شیخ ها متفاوت می دیدم و بیگانه حس می کردم به خصوص بعد از شهادت شهید مولوی قدرت الله جعفری، این حس در من شدت گرفت و بسیار احساس تنهایی و بی کسی می کردم و اگر حقیقت را بخواهید اتهامم با آنان فرق می کرد من یک زندانی اعتقادی و مذهبی بودم و خواستار آزادی بیان، قلم و اعتقاد بودم و بدون اینکه جرمی مرتکب شده باشم، تنها به خاطر مسایل اعتقادی و فعالیتهای مذهبی و به اتهام فعالیت تبلیغاتی علیه نظام به زندان افتاده بودم که بیش از سه سال را در آن سپری کردم و حال آنکه شیخ های در بند عموما به اتهام صیغه غیر دولتی و رسمی، فساد اخلاقی، رشوه خواری، اعتیاد و مواد مخدر زندانی بودند.

معرفی به زندان مرکزی وکیل آباد

برگ ورود به زندان

بسمه تعالی
آقای مولوی ابراهیم صفی زاده فرزند خیرالله زندانی شماره 92910 شما به موجب نامه شماره 68/81/54
7/10/68
به اتهام فعالیت به نفع فرقه وهابیت و هتک مقدسات از سوی دادسرای روحانیت شعبه احکام به این زندان معرفی و بازداشت شده اید این برگه را نزدخود نگهدارید تا هر گونه تقاضائی دارید در اسرع وقت رسیدگی گردد/ زندان مرکزی مشهد.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
تن ندادن به خواسته های اطلاعات و کرنش نکردن در برابر شیخهای ذلیل بی باور، باعث شد تا بهای سنگینی بپردازم که نمونه ی آن پنج سال حبس تعزیری و شکنجه بود و با وجودی که هیچ اتهامی را نپذیرفتم اما چون" عصا" و آلت دست این بیمار و آن بیمار قرار نگرفتم به زندان انداخته شدم و 74 ضربه شلاق به ناحق بر پیکرم نواخته شد و قاضی های بی دیانت از این طریق عطش انتقام خویش را فرو نشاندند و حقد و کینه ی خودشان را نشان دادند و وانمود ساختند که از دست ما هر کاری ساخته است.
ولی جالب است بدانید سنی هایی که با این رژیم خودکامه همکاری می کنند از نظر سردمداران رژیم به مراتب بی ارزشتر از سنی هایی هستند که با آنان همکاری نمی کنند، از سنی های همکار اطلاعات به عنوان ابزار و آلت دست استفاده می شود و پس از برآورده شدن نیاز با خفت و خواری بدور انداخته می شوند و خود باختگان دیگری جای گزین بی مصرف ها می گردند و این را قبلا هم یادآور شدم که یکی از سران اطلاعات در حین بازجویی در رابطه با خود فروخته های اطلاعات به من گفت: " ما می دونیم چه جوری سقطشان کنیم.
به طور کلی دیدگاه سران این نظام مستبد نسبت به اهل سنت، دیدگاه بسیار منفی است و همه ی سنی ها را بدون استثنا دشمن بالقوه خود می پندارند و ما این عداوت و دَشمنانگی و تبعیض را در همه زمینه ها به خصوص در دادگاه ها و سایر ادارات دولتی شاهد هستیم و به وضوح آن را می بینیم و از همین جهت است که به خواسته های مشروع و قانونی و به حق اهل سنت به صورت اساسی و بنیادی هیچگونه ترتیب اثری داده نمی شود، بلکه با طرق مختلف سعی می شود تا اهل سنت را محتاج و نیازمند سازند تا زمینه نابودی و وابستگی و قلع و قمع آنان فراهم تر گردد و " برنامه ی پنجاه ساله شیعی گردانیدن سراسر ایران و از بین بردن پیروان سنت " ( بخوانید ) زودتر تحقق یابد و حکومتگران بی باور نظام سرا پا جور و فساد ولایت فقیه به این آرزوی دیرینه ی خویش دست یابند، اما یقینا این آرزو را بگور خواهند برد و توطئه ها و دسیسه ها ی این منافقان کور دل دامن خودشان را خواهد گرفت و آتش به خرمن شان خواهد افکند و اهل سنت علی رغم خواست دشمنان، همچنان پا برجا و استوار باقی مانده و خواهند ماند.
به هرحال بعد از خاتمه دادگاه نمایشی به موجب حکم قاضی های کینه توز، بعد از عصر 7/10/1368 من را با سه تن دیگر از آخوندهای شیعه که اتهام آنان با اتهام من کاملا فرق می کرد به زندان وکیل آباد مشهد معرفی و به اتهام " فعالیت به نفع فرقه وهابیت و هتک مقدسات" بازداشت کردند، بعد از انگشت نگاری، مرا به اتاق افسر نگهبان زندان آوردند و سه آخوند شیعه را برای انگشت نگاری بردند. "مجیدی" دادیار ویژه روحانیت که ما را به زندان آورده بود با افسر نگهبان که از قرار معلوم همدیگر را خوب می شناختند گرم گرفته بود و چرند می گفت و به شیخ ها می تاخت و به آنها بد و بیراه می گفت و در پاسخ سؤال افسر نگهبان که " چگونه سر از دادگاه ویژه در آوردی و حالا چه کاری انجام می دهی؟" گفت: گرفتار این لامذهبا شده ام، این لامذهبا اگر به فهمی چه جنایتی انجام داده اند تعجب می کنی، این ها به کشورهای ترکیه و بلغارستان مسافرت کرده اند و در آنجا چنین کرده اند و چنان...
" دادیار ویژه روحانیت" چه راست می گفت یا دروغ، ولی نسبت به شیخ ها بی حرمتی های زیادی کرد و درباره ی آنها انواع و اقسام کلمات رکیکی را به کاربرد که قلم از بیان آنها شرم دارد، وقتی که او وراجی می کرد، من در گوشه ای نشسته بودم و به یاوه های او گوش میدادم شاید باورش برای شما مشکل باشد و خود من هم از آن تعحب کردم، مگر می شود مأمور دادگاهی که به ظاهر برای حفظ حرمت روحانیت شیعه تأسیس گردیده اینگونه به روحانیت شیعه بتازد هر چند که مجرم هم باشند و حرف های رکیک و مستهجنی بر زبان آورد که هر انسان با وجدانی از آن شرم دارد!، اما به واقع اینگونه بود و آنچه نقل کردم عین واقعیت است، من که قبلا هم یادآور شده ام که عمال ددمنش رژیم جور و فساد ولایت فقیه از همه چیز بی بهره اند؛ نه اخلاق دارند و نه معرفت و نه ایمان و با وجود آن، خودشان را از هر کس مقدس تر و پاکتر می دانند و برای جنایاتشان که در حق دستگیر شدگان انجام می دهند از رهبرانشان که از هر مجرمی مجرمتراند فتوا می گیرند و ضرب و شتم بازداشت شدگان را نه تنها یک امر پسندیده و درست بلکه یک وظیفه می دانند.

قاضی های بی دیانت

قاضی های بی دیانت

گفتنی است در مدتی که در اطلاعات بازداشت بودم، روی هم رفته حدود سه ساعت بیشتر در مورد سوختن کاغذ پاره ها از من بازجویی نکردند و بیشتر بازجوییها در مورد تأسیس شورای هماهنگی بود و از نامه ای که به خامنه ای دادم نیز سؤال های زیادی کردند، اما در جلسه دادگاه ویژه روحانیت، در طول محاکمه نمایشی قاضی های بی اختیار و بی دیانت سعی میکردند ظاهر قضیه را حفظ کنند و طوری وانمود می ساختند که گویا جمعی از آخوندهای اهل سنت خواهان محاکمه من شده اند، و از طرفی دادستان و هم پیاله هایش سعی داشتند به هر ترتیب ممکن برایم پاپوش عوامی پسندی سر هم کنند بدین خاطر، "عرب" مرتب سؤال به دهن قاضی می انداخت و به او خط می داد.
یکی از قاضی ها که زیاد هم وراجی می کرد زمین و زمان را به هم بافت و گفت: تو باورهای شیعه را زیر سؤال برده ای و نا امنی اجتماعی ایجاد کرده ای، اگر غرضی نداشتی به تو چه ربطی داشته که به طلبا دستور دادی که کاغذ پاره ها را بسوزانند و یا علی قول تو نظافت را انجام دهند؟
گفتم: کاغذ پاره ها حالت زننده ای داشتند و با وزیدن باد زیر دست و پا قرار می گرفتند به خاطر حفظ حرمت آنها به طلبا گفتم که آنها را بسوزانند و در جای پاکی دفن کنند و هدف ایجاد نا امنی نبوده بلکه حفظ حرمت بوده و بس و در این کار هیچ اهانتی به باور کسی صورت نگرفته است.
عرب به قاضی گفت: این هیچ سمتی در حوزه نداشته، حتما منظوری از این کار داشته است. قاضی گفت: می گذاشتی کاغذها زیر دست و پا له و لورده می شدند، اصلا به تو چه مربوط بوده، حتما می خواستی مطرح بشی و یا هم می خواستی در جامعه تنش ایجاد کنی و مردم را علیه نظام تحریک کنی. گفتم نیازی به مطرح شدن نداشتم و هدفم حفظ حرمت کاغذها و اوراق مقدسه بوده و نه ایجاد تنش. گفت: اگر منظوری نداشتی چرا به طلبا دستور دادی که عکس امام و اقامه شیعه را بسوزانند؟ گفتم: من چنین دستوری به کسی نداده ام و عکس امام و اقامه شیعه هم سوزانده نشده. قاضی از داخل پاکتی اقامه شیعه را درآورد که وسط آن به مقدار یک سر انگشت سوخته شده بود! گفتم: مسلما این دروغه و پرونده سازی شده، چطور امکان داره در میان آتش تنها وسط این برگه آن هم به مقدار یک سر انگشت سوخته شده باشد بدون آنکه حتی اطراف آن بور شده باشد! قاضی بی باور با ناراحتی گفت: پس چه جوری وسط آن سوخته؟! گفتم: آن را با سیگار سوخته اند و در میان پاکت قرار داده اند. عرب مجددا مداخله کرد و گفت: این در بازجوئیهایش حتی " محمد بن عبدالوهاب" و "فهد" را هم کافر نخوانده است و شروع کرد به خواندن نامه های آخوندهای جیره خواری که با تحریک اطلاعات علیه من نامه نوشته بودند!
باور کنید، من جز کریمدادی هیچ یک از این بیچاره هایی که علیه من فتوا داده بودند و اسم های آنها را برایم می خواندند، نمی شناختم، تعدادی از این جیره خواران مرا سر کرده ی وهابی ها و مخالف نظام خوانده بودند و خواستار اعدامم شده بودند، یکی دیگر از آخوندهای جیره خوار سنی نما نوشته بود: " قاضی شرع اسلام باید زبان این شخص را از حلقومش در آورد" ؟!، این قبیل بیهوده گوییها بنام شخص یا اشخاصی خوانده می شد و جلادان حاضر در جلسه سر تکان می دادند، بعد از خواندن نامه های آن چنانی، " عرب" به خاطر سرپوش گذاشتن بر بی دیانتی و خیانتکاری خود ( که شیوه ی همیشگی و دائمی دست اندرکاران رژیم ولایت فقیه است) با بی اعتنایی، نامه ای را خواند که در آن مرحوم حاجی مولوی حسن صالحی – رحمه الله- از من دفاع کرده بود و از محضر دادگاه برایم تقاضای عفو و گذشت نموده بود، هر دو قاضی خود خواه رو به یکدیگر کردند و با لحن تمسخر آمیزی گفتند: این آقا وادار شده و مجبور بوده به خاطرخالی نبودن عریضه این نامه را بنویسد.
بیان حقیقت و اظهار وجود در بیدادگاه ویژه روحانیت و همچنین در سایر بیدادگاه های رژیم، بدترین واکنشهارا ایجاد مینماید، کسانی که گذرشان به این بیدادگاه ها افتاده به خوبی درک می کنند که این از خدا بی خبران چه اعجوبه هایی هستند و به هیچ عنوان دوست ندارند قربانیان آنها سعی در اثبات بی گناهی خود نمایند و اتهام های وارده نسبت به خودشان را مردود بدانند، از این رو هنگامی که من به دفاع برخاستم و همه ی اتهام ها را مردود دانستم و گفتم: اینهایی که شما می گویید علیه من نامه نوشته اند همگی انسان های دروغگو و بی اراده ای هستند که تحریک شده اند؛ چرا که جز مولوی کریمدادی سایر کسانی که نام بردید مرا نمی شناسند پس چگونه می توانند مرا متهم به وهابیت و مخالفت کنند بدون آنکه با من صحبت کرده باشند و یا از نزدیک مرا بشناسند؟!..، قاضی های بی منطق و خود خواه سخنانم را همچون خنجری بر قلب سیاه خویش دانستند و به خشم آمدند و سرخ و سفید شدند و یکی از آنها از جا پرید و با تحقیر و خشم به من نگاه کرد و گفت: چه کسی اینها را وادار کرده و چرا؟ گفتم: کریمدادی و اطلاعات این آقایون را وادار و تحریک کرده و از آنها امضا گرفته اند و به آنها آهن و سیمان داده و می دهند. قاضی شکم گنده سرم داد کشید و طوری که انگار برق او را گرفته با عصبانیت گفت: میدانی تو چی میگی، متوجه هستی چه کسانی را متهم می کنی؟!، تو می فهمی که این اتهامت چقدر سنگینه؟، تو اطلاعات نظام را زیر سؤال می بری و آنها را متهم به پرونده سازی می کنی! و تو هم پنج سال روغن نباتیهای سعودی را خورده ای.
این بود منطق و عدالت یک قاضی! البته از قاضی های بی دانش و بی باور رژیم جور و فساد ولایت فقیه هیچ گلایه ای نیست؛ چرا که سردمداران این رژیم به مراتب بدتر و کثیف تر و خائن تر و بی دیانت تر از عمال ددمنش خودشان هستند. در جواب این قاضی بی دانش گفتم: اگر من به وطنم عشق نمی ورزیدم در همانجا می ماندم و بر نمی گشتم، علاوه از آن، من دو سال با صداقت و راستی در جبهه جنگ خدمت کردم و وظیفه ام را به خوبی انجام دادم و از ارتش به خاطر خدمات صادقانه ام تقدیر نامه دارم. این قاضی بی دین و خودخواه که یقینا بویی از انسانیت نبرده بود و شاید هم در دوران هشت سال جنگ، اصلا جبهه نرفته بوده، وقتی فهمید که من دو سال در جبهه بوده ام، با فیس وافاده گفت: خدا می دانه در آنجا چه کار میکردی!؟ گفتم: این سوء ظن شما حقیقت نداره و درست نیست و بنابه سوء ظن شما گویا اطلاعات و حفاظت اطلاعات شما آن قدر ضعیف بوده است که دو سال بیخ گوش آنان علیه نظام کار کردم و آنها نتوانستند مچ دستم را بگیرند.
هر دو قاضی کینه توز رنگ به رنگ شدند و یکی از آنها بعد از غرغر کردن زیاد گفت: در میان این همه روحانیت سنی حتی یکنفر هم کار تو را تأیید نکرده و همه علیه تو شهادت داده اند. گفتم: مولانا شمس الدین مطهری که مورد احترام همه ی علما هستند، کتبا تأیید کرده اند. " عرب" در ابتدا از چنین نامه ای اظهار بی اطلاعی کرد ولی با اصرار من سرانجام نامه ی مرحوم مولانا مطهری را خواند که در آن نوشته بودند: " سوختن کاغذ پاره ها و اوراق مقدسه که با هدف حفظ حرمت آنها صورت گیرد و خاکستر آن در جای پاکی دفن گردد، جایز و روا است"، قاضی بی دین در پاسخ به آن نامه گفت: حتما یکنفر از طرفداران تو با تعارف مقداری پول این فتوا را از او گرفته است. گفتم: علمای واقعی ما فتوا به پول نمی دهند .
از آنجاییکه انسان های ذلیل و پست دوست دارند دیگران را ذلیل و خوارکنند و از آن لذت می برند، این قاضی ها ی پست و ذلیل هم سعی داشتند مرا مرعوب سازند و به کرنش و التماس وادارند تا با لحن ملتمسانه از آنها تقاضای عفو و بخشش کنم بدین خاطر در آخر محاکمه نمایشی یکی از آنها بعد از کلی داد و بیداد راه انداختن گفت: از نظام مقدس جمهوری اسلامی چه توقعی داری؟ گفتم: هیچ توقعی ندارم، من بی گناه ام و برایم پاپوش درست کرده اند و علیه من پرونده سازی نموده اند بنابراین هیچ یک از اتهام های وارده را قبول ندارم. شیخ شکم گنده در جایش میخکوب شد و سلیمی قاضی بی باور دیگر از جایش پرید و خیره خیره به من نگاه کردند و سر تکان دادند و هر چهار نفر( دو قاضی و دادستان-عرب- و شمرذی الجوشن دادیار مؤمنی ) با خشم و غیظ از اتاق بیرون شدند، منشی آنها در اتاق ماند و برایم گفت: تو یا خنگی و متوجه نیستی و یا واقعا آدم مغروری هستی، گفتم هر چه شما فکر کنید. سپس ورقه ای ناخوانا پیش رویم گذاشت و گفت: زیر این اظهارات را امضا کن، نوشتهایش واقعا ناخوانا بود وا و هم با عجله از من می خواست که امضا کنم، بدین لحاظ زیر نوشتهای او را خط کشیدم و نوشتم: " هیچ یک از اتهامات وارده را قبول ندارم ".

روزمحاکمه

روزمحاکمه

در تاریخ 7/10/1368 با سه تن دیگر از آخوندهای شیعه که در اطلاعات مرکزی مشهد بازداشت بودند، به دادگاه ویژه روحانیت برده شدم، ابتدا آن سه نفر آخوند شیعه را برای محاکمه احضار کردند و پشت در های بسته آنها را محاکمه نمودند و من از جریان آن بعدا باخبر شدم، با وجودی که اتهام ه رسه نفر( علی قول خودشان) یکی بود ولی حکم های مختلفی به آنها دادند؛ چون این حکم بر اساس اتهام وارده به آنها نبود بلکه مرتبط به میزان وابستگی و ذلت و به مقدار التماس و کرنش کردن و ذلیل شدن در برابر جلادهای قاضی نما بود، از این سه نفر یکی التماس و خواهش چندانی نکرده بود برای او پنج سال حکم دادند که دو ونیم سال کشید، دومی مقداری خم و راست شده بود برای او نه ماه حکم بریدند و سومی کامل ابه گریه و التماس افتاده بود و خودش را ذلیل و خوار کرده بود و هنگامی که قاضی های تهی مغز مغرور از اطاق محاکمه بیرون آمدند و او را هم بیرون آوردند به پای آنها افتاد و با گریه وزاری تقاضای عفو و بخشش می کرد که خودم شاهد آن بودم، این بیچاره ی ذلیل شده بعد از آنکه برای او در زندان وکیل آباد پرونده سازی کردند دو روز در بند قرنطینه در بازداشت به سر برد و سپس آزاد شد!
دادگاه ویژه روحانیت در آن زمان سه قاضی داشت که عبارت بودند: از رازینی ( رئیس دادگاه )، رهبر و سلیمی که این سومی خوکترین آنها شمرده می شد، هنگامی که مرا برای محاکمه احضار کردند و وارد اطاق محاکمه شدم سلام کردم که البته جوابی نشنیدم، در اطاق پنج نفر نشسته بودند که همچون پنج گرگ گرسنه به طرفم خیره شدند؛ جلاد سلیمی و یک شیخ شکم گنده ی دیگر به عنوان قاضی، عرب به عنوان دادستان، مؤمنی به عنوان دادیار و یک منشی. سلیمی روی صندلی لم داده بود و با فیس و افاده خرما می خورد و قاضی دیگر که عمامه سیاه بزرگی به سر کرده بود از روی صندلی بلند شد و شروع به راه رفتن و وراجی کردن نمود، او آرام و قرار نداشت و رو به من کرد و با صدای بلند سرم داد کشید و داد و فریاد راه انداخت و از روی لج حرف می زد، مانند گرگ گرسنه به جانم افتاده بود و فرصت دفاع را به من نمی داد و مانند جلادهای تشنه ی انتقام دست تکان می داد و یک سر تهدید و و راجی می کرد، اصلا به دفاعیاتم اهمیتی نمی داد و نمی گذاشت که حرف به زنم، وقتی اعتراض کردم که چرا نمی گذارید حرف بزنم؟ سلیمی با تمسخر و پوزخند گفت: بذار حرفشه به زنه..، از پوزخند این جلاد بی دین متوجه شدم که این شیخهای از خدابی خبر چون ذاتا ذلیل و خوارند دوست دارند که انسان ها را ذلیل کنند و به کرنش وا دارند و از این طریق می خواهند عقده گشایی نمایند، بنابراین، صحبت با ایشان زبان خاصی لازم داشت که من از آن بی خبر بودم و نمی خواستم خودم را ذلیل و کوچک کنم؛ زبان چاپلوسی، تملق، دولا دولا شدن، کرنش کردن، بله قربان گفتن، تقاضای بخشش و عفو و مطابق با میل و خواسته ی ولایت سالاران به گناه نکرده اعتراف کردن وو...

فراخواندن به دادسرای ویژه روحانیت

فراخواندن به دادسرای ویژه روحانیت

حدود سه ماه ( از11/7/68 تا 7/10/68) در اطلاعات رژیم جور و فساد ولایت فقیه در مشهد بازداشت بودم و تحت بازجویی شدید و شکنجه ی روحی قرار داشتم و همه ی سعی و تلاش اطلاعاتی های بی دین بر این بود تا به هر نحو ممکن مرا مرعوب سازند، آنان به هیچ صراطی مستقیم نبودند تنها و تنها در پی آن بودند تا خواسته های بی حد و حصر و بی پایان خودشان را با تهدید و تطمیع بر من تحمیل نمایند، اما بیاری خداوند نتیجه ای نگرفتند؛ چرا که هر چه تهدید میکردند بی فایده بود و من بیشتر احساس نفرت می کردم تا ترس و هر روز بر نفرتم نسبت به عمال ددمنش رژیم افزوده می شد.
در این میان سه بار به دادسرای ویژه روحانیت احضار شدم که دو بار از من با پرخاش بازجویی به عمل آوردند و بار سوم محاکمه فرمایشی شدم؛ بار اول به تصور اینکه می خواهند آزادم سازند مرا پیش دادیار مجیدی بردند از این بابت خوشحال شدم چون تصور می کردم با دفاعیاتی که داشته ام همه ی سوء تفاهم ها بر طرف شده و آزاد خواهم شد اما غافل از اینکه تازه شروع شده بود، بار دوم از ساعت ده صبح مرا به دادسرا بردند و تا ساعت سه ونیم بعد از ظهر در سالن دادسرا که در و پنجره ی آن را باز گذاشته بودند و بخاری های آن را هم خاموش کرده بودند قصدا در انتظار نگه داشتند، از شدت سرما به خود می پیچیدم و می لرزیدم چون زیر پوش و گرم کن نداشتم، بعد از ساعت سه و نیم مرا پیش دادستان- عرب- بردند او سؤالات مختلفی که برخی هم بی ربط بود از من کرد؛ در مورد جنگ جمل و علت حضور ام المؤمنین عایشه صدیقه در آن جنگ و همچنین در مورد جنگ صفین و " فئه باغیه" سؤال های زیادی کرد و مباحثه نمود، در مورد وهابیت سؤال کرد و گفت ما می دانیم که تو وهابی هستی پس چرا حاضر نشده ای وهابیت را بپذیری و بگویی که وهابی هستی در حالی که وهابی ها در جمهوری اسلامی ایران آزادند و علنا تبلیغ وهابیت می کنند؟!
او از این دروغها زیاد سر هم بافت و گفت من چند تا رفیق وهابی از روحانیون اهل سنت ترکمن صحرا دارم و در آنجا آنها آزادانه تبلیغ می کنند!! گفتم من وهابی نیستم و وهابیت مذهبی نیست که خودم را وهابی بدانم بلکه من پیرو فقه حنفی می باشم، سپس گفت: چرا با برادران حاضر به همکاری نشده ای؟ گفتم از من زرنگ ترها با برادران همکاری می کنند و نیازی به همکاری من نیست و از دستم کاری ساخته نیست، گفت ما تو را هر چه هستی قبول داریم و از دستت خیلی ساخته است همانطور که سایر روحانیون بر روی منابر خدمات جمهوری اسلامی را بیان می کنند و از این طریق با نظام همکاری می نمایند تو هم بر روی منبر همین کار را بکن و ضدیت با نظام مقدس اسلامی را رها کن، گفتم من با نظام مقدس اسلامی ضدیتی ندارم و تا به حال هیچ نوع ضدیتی از خودم در رابطه با اسلام ابراز نداشته ام در ثانی همانطور که خود شما اظهار داشتید سایر روحانیون با شما همکاری می کنند پس نیازی به همکاری من نیست و از من کاری هم ساخته نیست، با افاده گفت : به نفعت هست که با برادران همکاری کنی و گرنه برایت خیلی گران تمام خواهد شد، او خیلی سعی کرد که مرا به خرد و نویدهای زیادی هم داد ولی نتیجه ای نگرفت و سرانجام با خشم و غضب گفت: چطور بلدی روی منبر بلبل زبانی کنی و مردم را علیه نظام و مقامات به شورانی و تحریک کنی اما بلد نیستی واقعیتها را بیان کنی پس تو یقینا غرض داری، سپس با غیظ و خشم شدید دستور داد که مرا به اطلاعات برگردانند.
از خستگی و فشار روحی ذله شده بودم و سرم گیج می رفت، تب و لرز و سر درد شدیدی بر اثر سرماخوردگی مرا فراگرفت و به محض اینکه مرا به اطاق آوردند روی فرش بی حال افتادم فقط صدای یکی از هم بندیها را می شنیدم که می گفت این قرص آرام بخش را به خور حالت بهتر میشه، بعد از آنکه قرص را خوردم به سختی توانستم چند دقیقه ای بخوابم.
خدا را سپاس میگویم از اینکه خودم را نباختم و تحت هیچ شرایطی و به هیچ عنوان حاضر نشدم خودم را اسیر اطماع بی پایان عمال رژیم جنایت کار ولایت فقیه نمایم، تصمیم گرفتم با سختی زندگی کنم و با مشکلات مواجه شوم اما آزاد در عمل و تصامیم خویش باشم هر سختی و مشکلی را به جان خریدم ولی به ذلت وابستگی و کرنش کردن برای شیخهای ذلیل سبائی مسلک و اطلاعاتی های بی مقدار تن در ندادم.

تحمیل خواسته ها

تحمیل خواسته ها

سیاست سردمداران رژیم ولایت فقیه براین است که به هر نحو ممکن اراده و تصمیم ستمگرانه و مستبدانه ی خود را بر دیگران به خصوص زندانیان تحمیل کنند مجری این سیاست شوم اطلاعاتی های جنایتکارند آنان همه ی سعی و تلاش خودشان را به کار می برند تا زندانی ها به ویژه اگر فرهنگی و روحانی باشند خودشان را ببازند و اراده و اعتمادشان را از دست دهند و به ذلت وابستگی و کرنش کردن تن در دهند، بعد از مرعوب ساختن زندانی، بارانی از خواسته های بی حد و حصرشان را بر سر قربانی فرو می ریزند و با تهدید و تطمیع او را وادار به همکاری و یا سکوت می نمایند شایان ذکرا ست که در این نظام سرا پا فساد ولایت فقیه همکاری نکردن با اطلاعات رژیم یا به اصطلاح با این سربازان گمنام امام زمان- البته امام زمانی که خامنه ای و امامی کاشانی و رفسنجانی و مصباح یزدی و قزوینی و جنتی و امثال این غده های سرطانی و جرثومه های فساد نائبان او هستند- یک نوع تمرد و سرکشی و مخالفت با اسلام ناب خودساخته و گناهی غیر قابل بخشایش به حساب می آید همکاری نکردن و حتی کرنش نکردن در برابر شیخ های بی باور رژیم باعث می شود تا فرد دستگیر شده بهای سنگینی بپردازد؛ چرا که اساس نظام ولایت فقیه بر ظلم و فساد بنا شده است و این امر به جنایت پیشه های اطلاعات این فرصت را می دهد تا بدون هیچگونه دغدغه و ترسی پرونده سازی کنند و از کاه کوه بسازند و قاضی های رشوه خوار بی دیانت به دلخواه حکم صادرکنند این را که می گویم بازی با کلمات و یا از روی احساسات نیست بلکه واقعیتی است که ما همه روزه در بیدادگاه های رژیم شاهد آن بوده و هستیم، برای روشن شدن موضوع یک واقعه ی چشم دیدی را بازگو می کنم و آن اینکه زمانی که در اطلاعات مرکزی مشهد بازداشت بودم یکی از هم بندیهای اطاق شماره 5 که پزشکیار بود و بنا به گفته ی خودش علیه او خبرچینی کرده بودند چون او در میان جمعی از همکارانش در مورد کتاب" آیات شیطانی" سلمان رشدی اظهار نظر کرده بود و گفته بود: " شاید منظور آیات ایران بوده است" این اظهار نظر باعث شده بود که او را به اتهام توهین به روحانیت بازداشت کنند، این بیچاره مرض قند داشت و روزانه آمپول انسولین به خودش تزریق می کرد، بیش از حد می ترسید و هرگاه زنگ تلفن راه رو به صدا در می آمد ناخودآگاه می لرزید از این ضعف او بازجوها سوء استفاده می کردند و در یک روز چندین بار او را برای بازجویی می بردند و بنا به گفته ی خودش بعد از پایان هر جلسه بازجویی به جای امضا، چشم بسته از او اثر انگشت می گرفتند بدون آنکه به فهمد زیر چه نوشته ای انگشت می زند و اگر اعتراضی هم می کرد او را کتک می زدند هرگاه هم که از سلاخ خانه او را به اطاق برمی گرداندند در صدایش اضطراب و ترس موج می زد و رنگ به صورت نداشت و مثل مرده ای وسط اطاق ولو می شد.
در زندان وکیل آباد مشهد او را دیدم و از حال او جویا شدم گفت: در یک دادگاه فرمایشی به بهانه ی اینکه در زمان شاه یک بار به کلیسایی در مشهد رفته بودم مر امرتد دانستند و حکم اعدامم را صادر کردند و هر چه هم سوگند خوردم که من شیعه هستم و مسلمانم و به 12 امام ایمان دارم حرفم را باور نکردند ولی چون پدرم رابطه ی خوبی با شیخهای قم داشت او برای آزادیم دوندگی زیادی کرد و بارها به قم رفت و از شیخهای آنجا سفارش آورد تا آنکه سرانجام به جای اعدام به سه سال حبس تعزیری محکوم شدم!؟
در بیدادگاه های رژیم جور و جنایت ولایت فقیه این قبیل اتفاقها یک امر معمولی و متداول است و بیگناهان زیادی تا به حال اعدام شده اند چون نه پولی داشته اند که رشوه دهند و شکم های گنده و ناسیر شیخهای بی حقیقت را پر کنند و نه هم کسی را داشته اند که با پارتی بازی و سفارش آوردن از این و آن آزادی خود را بدست آورند و یا لااقل اعدام نشوند، سیستم این نظام مستبد بر این است که هر چه انسان توسری خورتر باشد و بیشتر در برابر اینها کرنش کند و از خودش ضعف و بزدلی نشان دهد و سکوت کند این جنایتکارها جری تر میشوند و به جور و شکنجه ی خود بیشتر ادامه می دهند و از آن لذت می برند همه ی این جنایتکارها حیات و آسایش و امنیت خودشان را در ریختن خون حق خواهان و شکنجه بیگناهان می جویند و بدون آنکه حق و حقوقی برای کسی قایل باشند به نام اسلام ناب، جابرانه برگرده ی مردم حکومت می کنند و به جنایات خود صبغه ی مذهبی می دهند و دین را وسیله ای برای سرکوب مخالفین استبداد قرار داده اند، اینها گرگهای سیری ناپذیری هستند که همچنان در عطش جویدن و دریدنند و تا چند روزی جولان می دهند اما یقینا دوام و بقایی نخواهند داشت و از اریکه قدرت با خفت و ذلت به زیر افکنده خواهند شد
" إن الباطل کان زهوقا" اسرا: 81

سَـقط شده ها

سَـقط شده ها

"سَقط شده ها" در مورد کسانی بکار برده شده که به نوعی با اطلاعات رژیم ولایت فقیه همکاری می کنند، این اصطلاح بیانگر طرز فکری است که سردمداران انقلاب ایران نسبت به سنی های خبرچین وزارت اطلاعات، دارند و نیز بنا به جمله ی فراموش نشدنی است که یکی از مقامات عالی رتبه وزارت اطلاعات رژیم ولایت فقیه در حین بازجوئی و گفتگو با من در مورد سنی هایی که با اطلاعات همکاری می کنند، به کاربرد، جمله ای که من هرگز آن را فراموش نکرده و نخواهم کرد، او برای این قبیل افراد گفت: "میدانیم چه جوری سقطشان کنیم" که من از آن تعبیر به "سقط شده ها" یعنی تلف شده ها کرده ام و این هشداریست برای آن دسته از سنی هایی که به نوعی با اطلاعات رژیم همکاری می کنند و باعث تقویت نظام مستبد ولایت فقیه می گردند، این سنی ها لازم است بدانند که همکاری با نظامی که قالب شیعی رافضی سبائی به خود گرفته است حاصلی برای آنان جز خسران هر دو جهان نخواهد داشت؛ چرا که زمامداران حکومت ولایت فقیه برخلاف گفته هایشان که دم از وحدت و تساوی حقوق می زنند در واقع امر، هیچ حق و حقوقی برای اهل سنت قائل نیستند و آنان را دشمن بالقوه خود می پندارند و با آنان همانند دشمن رفتار می نمایند و در عمل هم نشان داده اند که به هیچ اصلی از اصول اسلامی و انسانی و اخلاقی پایبند نیستند، بلکه با نیرنگهای گوناگون در پی قلع و قمع کلی سنی ها هستند بنابراین بعد از استفاده لازم از سنی های وابسته به اطلاعات و سپری شدن تاریخ مصرف آنان، با ترفندهای مختلف –همانگونه که شیوه ی جنایت کاران است– وابسته های تاریخ گذشته را بدور می اندازند و فریب خورده های دیگری را جایگزین تلف شده ها می نمایند و کماکان به بیدادگری و اختناق خود ادامه می دهند و این شیوه ی برخورد را که برخاسته از طرز فکر ولایت سالاران نسبت به سنی هاست از بدو انقلاب تا به حال ما شاهد بوده ایم.
جریان جمله: "میدانیم چه جوری سقطشان کنیم" از این قرار بود که در یکی از روزهایی که در اطلاعات بازداشت بودم، دم دمای شام مرا بردند و برخلاف روزهای قبل، در اطاق تر و تمیزی رو به دیوار نشاندند و چشم بند را از روی چشمانم برداشتند و با تحکّم گفتند: به پشت سرت نگاه نکن، چند دقیقه ای بعد یکی وارد اطاق شد و گفت: عجبا! مولوی صفی زاده را من اینجا می بینم، شماچرا؟! برادران به من گفتند که ما مولوی صفی زاده را دستگیر کرده ایم من تعجب کردم چون از شما توقع نمی رفت که با نظام مقدس اسلامی درافتید و سر از اینجا درآورید به هر حال قسمت است و کاری هست که شده و نمیشه کاری کرد.
بعد از این ورّاجی ها برایم گفت: لطفا سعی نکن به پشت سرت نگاه کنی، دوم اینکه برای روشن شدن موضوع لازم است بدانی من نه قاضی هستم و نه دادیار اما وقتی از جریان دستگیریت باخبر شدم افسوس خوردم و گفتم باید با تو ملاقات کنم شاید از دستم کاری ساخته باشه هر چند به خودت بستگی داره ولی من هم تلاش خودم را برای بیرون آوردنت از اینجا خواهم کرد چون میدانم جایت اینجا نیست، حال ابرایم بگو تو که خودت را انقلابی میدانستی چرا با این نظام به مخالفت برخاستی؟ گفتم من با نظام اسلامی به مخالفت برنخواسته ام بلکه در حوزه علمیه مشغول تعلیم طلبه هابودم که برایم پاپوش درست کردند...
با تطمیع و تهدید خیلی سعی کرد که مرا خام کند و در رابطه با پاکستان و عربستان سعودی هم سؤالهای زیادی کرد که بیشتر آنها درباره احزاب اسلامی پاکستان و علت اختلاف آنها با یکدیگر بود البته در مورد احزاب اسلامی پاکستان تا حدودی آگاهی داشت و از سخنانش معلوم بود که رهبران آنها را از نزدیک می شناسد و از افکار و ایده های آنان هم با خبر می باشد. حاصل جوابم در مورد احزاب اسلامی پاکستان این بود که اختلاف میان آنها عموما اختلاف عقیدتی و مذهبی نیست بلکه اختلاف سلیقه و سیاسی است که برخی به خاطر رسیدن به مقاصدشان آن را رنگ و لعاب مذهبی می دهند.
در رابطه با افکار و سطح علمی و خط و مشی و پایگاه مردمی علمای اهل سنت خراسان بخصوص علمای تایباد، تربت جام و خواف سؤال کرد و من-خدا را گواه می گیرم- تا جایی که توانستم از علمای واقعی و راستین دفاع کردم و درباره کسانی که وابستگی آنان به اطلاعات از نظر من محرز و قطعی بود اظهار داشتم: همکاری ایشان با شما قلبی و برای خدمت به انقلاب و مردم نیست بلکه در واقع یک نوع سرپوشی است بر ضعفهای گذشته و یا حال و برخی هم به خاطر پول و مقام و رسیدن به نان و نام با شما همکاری می کنند، چند تا از این افراد را نام بردم و گفتم اگر واقع بین باشید و با میکروسکوپ و با دقت قضایا را بررسی کنید متوجه خواهید شد بیشتر این آقایونی که شما از آنها به عنوان همکار و دلسوز به انقلاب یاد می کنید در زمان شاه با ساواک همکاری می کرده اند و از دست بوسان شاه بوده اند و در حال حاضر هم منافع آنان ایجاب می کند که در کنار شما قرار بگیرند، گفت: مقصر کیه، مقصر اصلی تو و امثال تو هستند، اگر شماها با این نظام مقدس همکاری لازم را می کردید ما مجبور نبودیم آنها را تحمل کنیم، چرا تو در کنج زندان با سرنوشت نامعلومی بسر بری و افرادی مانند...، زندگی راحتی داشته باشند و آن چنانی زندگی کنند، نیسان پترول و بنز سوار شوند و از زندگی لذت ببرند و بدون آنکه شایستگی و لیاقت آن را داشته باشند امام جمعه شوند و در رأس قرار بگیرند؟! آیا در این باره فکر کرده ای که چرا برخی از روحانیون اهل سنت با تو به مخالفت برخاسته اند و تو را به این روز انداخته اند؟ مقصر ما نیستیم، ضدیت و مخالفتت با برادران، به دیگران این فرصت را داده که علیه تو اقدام کنند و تو را به این روز اندازند..
او با این یاوه سرائی های خود که در قالب به ظاهر خیرخواهانه و دوستانه بیان میکرد، سعی می نمود ددمنشان اطلاعات را مبرّا جلوه دهد و آنها را برادران و دوستان من قلمداد نماید او در حقیقت می خواست مرا علیه روحانیون اهل سنت تحریک کند و وادار به همکاری ناخواسته نماید، باوجودی که او به ظاهر اظهار علاقه کرد که دو جلسه ی دیگر با من به گفتگو بنشیند اما در پایان جلسه ی آن روز نتوانست بغض و کینه و عداوتش را نسبت به اهل سنت مخفی نگه دارد و متکبرانه و با خودنمایی گفت: ما همه را خوب می شناسیم و نیازی هم به میکروسکوپ و چشم مسلح نداریم، تو را هم می شناسیم و فلان و فلان را هم می شناسیم ولی تا چند روزی آنها راتحمل می کنیم و
"تا زمان لازم برایشان گنده می اندازیم و وقتش که رسید بلانسبت شما، بلانسبت شما، میدانیم چه جوری سقطشان کنیم" !
باور بفرمایید اینها عین کلماتی بود که او بی شرمانه اظهار داشت! این سخنان نشأت گرفته از روحیه و نیات شوم زمامداران رژیم ولایت فقیه است و بازگو کننده ی سوء نیت ایشان نسبت به اهل سنت است و عمل اهم ما شاهد خودخواهی و تنگ نظری و ستمگری آنها بوده و هستیم و برنامه های صفوی مآبانه ی جریحه دار ساختن احساسات و تحریک جنگ مذهبی و روا داشتن این همه ظلم و جنایت نسبت به اهل سنت در همین راستا صورت گرفته و می گیرد.

وهابیت بهانه ای برای تحت فشارقراردادن

وهابیت بهانه ای برای تحت فشارقراردادن

در سلول که فرصت بیشتری برای فکر کردن داشتم به این نتیجه رسیدم که به هیچ وجه حاضر به مصاحبه نگردم، از این جهت روز بعد هر چه اصرار برای مصاحبه نمودند زیر بار نرفتم، بازجو گفت: خودداری کردن از مصاحبه برایت سنگین تمام خواهد شد و پیشنهاد داد تا برای رفع اتهام وهابیت از خودم، محمد بن عبدالوهاب و ابن تیمیه را محکوم نمایم.
گفتم: من پیرو فقه حنفی هستم و در احکام از امام ابوحنیفه تقلید می کنم و ابن تیمیه پیرو فقه امام احمدبن حنبل بوده و در مسائل فقهی از امام احمد تقلید میکرده است و خود شما نیز به این امر معترفید بنابراین، محمد بن عبدالوهاب که متأثر از ابن تیمیه است، نیز حنبلی مذهب بوده است و هر امامی از ائمه ی مذاهب در مسائل اجتهادی و فقهی نظر خاص خودش را داشته و مقلدین هر مذهب بالتبع از نظریه ی امام برگزیده ی خود تقلید کرده و می کنند، لذا لزومی نمی بینم که آنان را محکوم و غیر مسلمان بدانم.
ضمنا باید یادآور شوم که خود مأمورین اطلاعات و شیخهای رژیم هم میدانستند: اینکه من و امثال من، شیخ محمد و علامه ابن تیمیه را محکوم کنیم یا نکنیم هیچ تأثیری بر مسلمانی آنان ندارد بنا به فرموده ی قرآن: (تلک امة قدخلت لها ما کسبت..)، اما بازجوها می خواستند از زبان من بشنوند تا آن را بهانه ای برای تحت فشار قرار دادن و محکوم ساختن من قرار دهند و از این طریق می خواستند مرا خورد کنند، بازجویی آن روز که در موردشیخ محمد بن عبدالوهاب و علامه ابن تیمیه از من سؤال می کردند با روزهای دیگر فرق داشت و به احتمال زیاد چند تا از شیخهای حوزه علمیه هم بودند چون سؤالها فورا طرح می شد و مجال فکرکردن نمی دادند و حتی نسبت به مسائلی همچون "مجتهد فی الجزء" و "مجتهدفی الکل"، نیز شناخت کافی داشتند و سعی می کردند به هر طریق ممکن مرا به بن بست بکشانند که البته به لطف پروردگار موفق به این کار نشدند.
یکی ازسؤالها این بود که اگر ابن عبدالوهاب مذهب جدیدی نیاورده چرا به او امام می گویند؟ گفتم: اینکه به کسی امام بگویند دلیل بر این نیست که او مذهب جدیدی آورده است بلکه به خاطر احترام گذاشتن به آن شخص است همانگونه که میگویند امام موسی صدر، امام خمینی، امام محمد غزالی و غیره، مردم به آیت الله خمینی میگویند امام خمینی و حال آنکه ایشان خودشان را پیرو فقه جعفری میدانستند و کسی هم نمیگوید که ایشان مذهب جدیدی آورده به نام مذهب خمینی، علاوه از آن، خود شیخ محمد و پیروانش هیچکدام ادعای به وجود آوردن مذهبی نو و جدید را نداشته اند و مسائلی را که محمد بن عبدالوهاب و ابن تیمیه از آنها صحبت کرده اند، مسائل عقیدتی هستند و مسائل فقهی نیستند.
بازجو گفت: ابن عبدالوهاب در مواردی با برخی از علمای حنبلی اختلاف نظر داشته و این بیانگر آن است که او خود را صاحب مذهب میدانسته است.
گفتم: اختلاف نظر با برخی از کسانیکه پیرو یک مذهب اند دلیل بر این نیست که کسی که نظریه ی او با نظریه ی دیگران فرق دارد حتما در پی ایجاد مذهبی دیگر برآمده است؛ چون اختلاف نظر میان مجتهدین یک مذهب، یک امر طبیعی است و حتی مقلدین و مجتهدینی که از یک مذهب پیروی میکنند در مواردی در حلت و حرمت و ثبوت و عدم ثبوت یک مسئله با یکدیگر اختلاف دارند و بخصوص در مذهب شیعه جعفری این امر بوضوح دیده می شود به طورمثال آیت الله خوئی شطرنج را حرام میدانند در حالی که آیت الله خمینی آن را حلال اعلام کردند و نیز آیت الله خوئی ولایت فقیه را قبول ندارند ولی آیت الله خمینی آن را یک امر لازمی برای حکومت اسلامی میدانستند لذا اگر محمد بن عبدالوهاب در مواردی با برخی از علمای حنبلی اختلاف داشته است در مسائل اجتهادی بوده که در هر مذهبی این موضوع مشاهده می شود.
بازجو: یعنی اینکه ابن عبدالوهاب خود را مجتهد فی الجزء می دانسته، آیا پیروان یک مذهب باید از مجتهد فی الجزء تقلید کنند یا ازصاحب مذهب؟
- پیروان یک مذهب از صاحب مذهب تقلید می کنند به این معنی که عموما از آرای فقهی تدوین شده ی صاحب مذهب پیروی می کنند و حتی مجتهدین هر مذهب با وجودی که ممکن است در مواردی با صاحب مذهب اختلاف نظر داشته باشند، نیز خود را پیرو همان مذهب میدانند و این یک امر متداول درمیان همه ی مذاهب است.
این بحث به درازا کشید و چند مثال از اختلاف نظر فقهاء برای آنها بیان کردم و در کل می خواستم ثابت کنم که "وهابیت" مذهبی نیست و شیخ محمد بن عبدالوهاب چنین ادعایی نداشته است. جلسه بازجویی آن روز بسیار خسته کننده بود و در خاتمه ی جلسه برایم گفتند: آیا ابن عبدالوهاب را کافر میدانی یا خیر؟ بدون آنکه حاشیه پردازی کنی جواب بده: بله یا نه. گفتم: نه، کافر نمی دانم. با "غرغرکردن" بلند شدند و مرا به سلول برگرداندند.

برچسبی به نام وهابیت

برچسبی به نام وهابیت

رژیم ولایت فقیه ایران از همان ابتدا تا به حال نسبت به اهل سنت جنایات بیشماری مرتکب گشته و اساسا حق و حقوقی برای سنی مذهبان قائل نبوده و نیست، سردمداران این رژیم بدون هیچگونه دغدغه ای و با کوچکترین بهانه ای علیه اهل سنت از زور و اسلحه استفاده می کنند و با اقدامات بسیار خشونت آمیز و پر قساوت به خصوص در استانهای بلوچستان، کردستان و خراسان، در پی قلع و قمع اهل سنت برآمده اند، زمامداران این رژیم هرگز با مردم به ویژه با اهل سنت رو راست نبوده اند و از آنجائیکه هیچ دلیلی برای سرکوب اهل سنت و دفع مخالفین استبداد ندارند به ترفندها و اتهامها و برچسبها و افتراها متوسل می شوند و از آنها به عنوان یک حربه استفاده می کنند که تا به حال به خاطر ادامه دادن به لجام گسیختگی خود علیه اهل سنت از مارکها و برچسبهای مختلفی از قبیل: اشرار، ضدانقلاب، مفسد فی الارض، محارب باخدا، وهابیت و غیره استفاده کرده اند که از این میان برچسب "وهابیت" (که تراشیده شده ی استعمار کهن است) عوام فریبانه تر بوده و بسیاری از مردم به خاطر ناآگاهی فریب تبلیغات سوء رژیم را خورده اند و حتی در مواردی شیخهای دو چهره و بی دیانت حجتیه (که بنا به اعتقادات انحرافی و منحط خود، اهل سنت را مسلمان نمی دانند،) توانسته اند با تزویر و ریا و بابهره گیری از برخی خود فروخته های سنی نمای دنیاپرست و با استفاده از حربه ی کهنه ی "وهابیت"، برخی از ناآگاهان سنی را علیه مسلمانان آگاه و با فکر اهل سنت بسیج کنند و با فریب و نیرنگ، وهابیت را به عنوان یک مذهب به خورد مردم دهند و حال آنکه وهابیت یک مذهب نیست و اگر به صورت اساسی و ریشه ای به این موضوع بنگریم متوجه می شویم که در طول تاریخ از این نام در صحنه های درگیری برای کوبیدن و بدنام کردن مخالفین به عنوان یک حربه ی عوام فریبانه استفاده شده است و به منظور فریب توده ها وانمود گردیده است که "وهابیت" یک مذهب و جدای از مذاهب چهارگانه ی اهل سنت است چنانچه سران ترکهای عثمانی به خاطر انگیزه دادن به سربازان ترک که همگی حنفی و متعصب بودند برای از میان بردن نهضت آل سعود از نام "وهابیت" استفاده کردند و استعمار انگلیس نیز هنگام مواجه شدن با "تحریک مجاهدین" در شبه قاره ی هند از این نام جهت ایجاد اختلاف میان مسلمانان، استفاده نمود و در حال حاضر رژیم ولایت فقیه از این برچسب برای سرکوب حق خواهان و حقگویان اهل سنت استفاده می کند.
گفتنی است: اهل سنت و جماعت در مسائل فقهی از یکی از مذاهب چهارگانه ی حنفی، شافعی، مالکی و حنبلی پیروی می کنند و برخی هم سلفی و به عبارتی دیگر غیر مقلد هستند، بنابراین، مذهب پنجمی به نام "وهابیت" وجود ندارد و شیخ محمد بن عبدالوهاب که وهابیت به او نسبت داده شده است، حنبلی مذهب بوده است.
در دوران بازجویی در اطلاعات، زورکی می خواستند به من بقبولانند که وهابیت یک مذهب انشعابی از مذاهب اهل سنت است همانند "بهائیت" که از شیعه منشعب شده است ولی من منکر آن بودم و در طول دوران بازجویی روی این موضوع تأکید داشتم که وهابیت یک مذهب نیست، در مورد شیخ محمد بن عبدالوهاب سؤالهای زیادی از من کردند و گفتند آیا تو او را سنی میدانی؟ گفتم: بله، او سنی است و از نظر فقهی حنبلی مذهب بوده است، یکی از بازجوها گفت: موضعی که تو گرفته ای بیانگر آنست که تو وهابی هستی و اگر می خواهی که این اتهام را از خودت دور سازی تنها راه چاره آنست که مصاحبه دهی، گفتم مصاحبه برای چی؟ گفتند برای اینکه ثابت کنی که تو وهابی نیستی و این مصاحبه کمک زیادی به تو خواهد کرد و مطمئن باش که ما آن را پخش نخواهیم کرد، گفتم همانطور که مصاحبه ی دیگران را پخش کردید یقینا مصاحبه ی مراهم پخش خواهید کرد.
با وجودی که جوابم برای مصاحبه نه، بود ولی باز هم از رو نمی رفتند و اصرار به مصاحبه داشتند، یکی از اطلاعاتی ها گفت: اگر تو وهابی نمی باشی پس چرا حاضر به مصاحبه دادن نمی شوی و وهابیت را محکوم نمی کنی؟ گفتم: وهابیت مذهبی نیست و وجود خارجی ندارد که من آن را محکوم کنم، گفت: تو می گویی حنفی هستی پس اگر ما ثابت کردیم که وهابیت یک مذهب است آیا حاضری آن را در مصاحبه ی ویدیوئی محکوم کنی و از آن اعلان برائت نمائی؟ گفتم اگر شما ثابت کردید، من حاضرم در مورد مذاهب اهل سنت مصاحبه ای داشته باشم.

روزها گذشت

روزها گذشت و گذشت و من به خیال اینکه آزاد خواهم شد نماز مسافرانه می خواندم و برای آزادیم از قید و بند اطلاعات رژیم ددمنش ولایت فقیه، امروز و فردا می کردم، بعد از سپری شدن 45 روز به من اجازه دادند که با خانواده ام تماس تلفنی برقرار سازم ، بازجوبه من گفت: خانواده ات نگرانت هستند آنان را از سلامتی خودت با خبر ساز و به آنان بگو که فردا رأس ساعت 9 صبح به ملاقاتت بیایند، ساعت 9 صبح روز بعد که همسر و مادر و چهارفرزندم و برادرشهیدم خیرالله (برادرم خیرالله را زمانی که من زندانی بودم، اعدام کردند) به اطلاعات مشهد– کوه سنگی– آمده بودند، و مقداری هم وسایل شخصی برایم آورده بودند که هرگز بدستم نرسید، خانواده ام را از ساعت 9 صبح تا 4 بعد از ظهر در اطاقی بازداشت کرده بودند و از ساعت 4 به بعد مرا با چشمانی بسته پیش آنان بردند و چند دقیقه ای بدون آنکه اجازه دهند حرفی بزنم (غیر از احوال پرسی) در کنار آنان نشاندند و سپس مرا به سلول برگرداندند، از ملاقات با خانواده ام خوشحال نشدم چون مرا بگونه ای پیش خانواده بردند که بر نگرانی آنان به خصوص والده ام افزود و متوجه وضع آشفته ی من شدند و این امر آنان را پریشانتر از قبل ساخت، شاید هم منظور اطلاعات همین بود که بر نگرانی خانواده ام افزوده شود تا از نظر روحی تحت فشار بیشتری قرار گیرم .
به هر حال در یکی از روزها در حین بازجویی ، از بازجو در مورد آزادیم سئوال کردم و به او گفتم که من نمازم را کوتاه و مسافرانه می خوانم اگر از آزادیم به این زودی خبری نیست تا نمازم را کامل بخوانم؟ گفت: به خودت بستگی داره، ممکنه ماه ها همین جا بمونی و هم میشه در ظرف چند روز آینده آزاد بشی، فقط کافیه خودت تصمیم بگیری، خوب فکر کن، همه چیز به خودت مربوطه!؟ گفتم پس از این به بعد نمازم را کامل می خوانم، بازجو با وجودی که منظورم را درک کرد و از این جوابم فهمید که آب پاکی روی دستش ریختم اما باز هم از رو نرفت و گفت هنوز راه بازگشت هست، با برادران صادق باش یقینا ضرر نخواهی کرد و به زودی آزاد خواهی شد و به آغوش خانواده ات که شدیدا به تو نیاز دارند و نگران سلامتیت هستند، باز خواهی گشت.
آن روز بازجو، ظاهر سازی خوبی داشت و چهره ی مشفقی به خود گرفته بود و یکسر به من توصیه میکرد و بعد از این توصیه های به ظاهر خیرخواهانه و پایان بازجویی خسته کننده، زمانی که مرا تحویل نگهبان سلول میداد به نگهبان گفت: هوای ایشون را داشته باش، نگهبان گفت: "ای به چشم اینا آدم خوبین"، در دلم گفتم: خود شمایید. البته نگهبان های سلول تنها می توانستند غذای چرب و گرمی در اختیارم قرار دهند تا برای قربانی آماده گردم که این کار را نه تنها برای من بلکه برای همه ی قربانیهای دربند انجام میدادند و هرشب قرص خواب آور هم تعارف میکردند ولی من نمی گرفتم و اگر احیانا با اصرار آنان مواجه می شدم، می گرفتم و سپس آن را دور می انداختم و کار دیگر نگهبانها این بود که چند تن از قربانیها را با چشمانی بسته ردیف می کردند و به هواخوری می بردند و گاهی در بین راه بازجوها همانند گرگ ها ی گرسنه به جان دربند شده ها می افتادند و آنان را می ربودند و گاهی هم در محوطه ای می چرخاندند و می گفتند سرت را پائین بگیر و اگر کسی دیر می جنبید با دیسکی که دست گیره ای در پشت آن قرارداده بودند و آن را در دست خود می گرفتند محکم به پیشانی قربانی می کوبیدند.
تغییر رویه ی بازجو نسبت به من، بی حساب نبود بلکه با برنامه صورت گرفته بود و من متوجه این ترفند جدید آنان بودم، البته باید یادآور شد که به طور کلی برخورد اطلاعات رژیم ولایت فقیه با روحانیت و قشرتحصیل کرده ی اهل سنت جهت بدام انداختن آنان در تور عنکبوتی اطلاعات، حساب شده و برنامه ریزی شده است و بگونه ای است که احساس درماندگی و بیچارگی کنند و ناگزیر باشند برای برون رفت از آن وضعیت، (وضعیتی که ساخته و پرداخته ی خود رژیم است) با رژیم همکاری نمایند و کسانی هم که از خود مقاومتی نشان دهند با ترفندهای منحصر به فرد رژیم از سر راه برداشته می شوند، از این جهت است که عمال بی باور و ستمگر نظام به ویژه اطلاعات و قاضی های بی وجدان ناآگاه و بی سواد، با سلطه و اسلحه ، همیشه سعی و تلاش داشته و دارند تا اهل سنت به خصوص قشر تحصیل کرده را درمانده و ناتوان سازند و وادار به تسلیم نمایند و من هم از این قاعده مستثنی نبودم و همه ی تلاش ها بر این بود تا به نحوی مرا در دام عنکبوتی خود بیندازند و سپس خواسته های خود را تحمیل کنند اما به یاری خداوند هرگزموفق به این کار نشدند.

نامه ای که سر از اطلاعات در آورد

عمال بی باور نظام جور و فساد ولایت فقیه هر حرکت و تجمعی را در منطقه بر ضد خود می پنداشتند و مرا در آن دخیل می دانستند و فکر می کردند در راستای براندازی رژیم است و حال آنکه اینگونه نبود؛ چون در آن زمان من در پی براندازی رژیم نبودم بلکه خواهان اصلاحاتی بودم و سعی داشتم تا از دست اندازی و مداخلات بی جای اطلاعات و شیخهای رژیم در مراسم مذهبی و امور مراکز دینی اهل سنت جلوگیری به عمل آید و اهل سنت در انجام مراسم دینی خود، همچون اهل تشیع آزادی عمل داشته باشند و من و امثال من بدون دغدغه ی خاطر و بدون آنکه وادار به خود سانسوری شویم عقاید خودمان را بیان کنیم و از اعتقادات خود دفاع نماییم و این را حق مسلم خود می دانستیم، اما این کار من باب طبع سردمداران نظام مستبد ولایت فقیه نبود و آنان دوست داشتند که در منابر و مجالس همیشه از آنان تمجید و توصیف به عمل آید و از خلافکاریها و ظلم و جنایات آنان نسبت به اقشار ملت به ویژه اهل سنت بحثی به میان نیاید و روحانیون سنی فقط توجیه گر اعمال زننده ی عمال رژیم باشند و در دایره ی تنگ ولایت فقیه با اشاره و ایمای اطلاعات گام بردارند و سر به زیر بر عملکرد خودکامگان مهر تأیید زنند بدون آنکه حق اظهار نظر داشته باشند که این کار از من ساخته نبود و هرگز نتوانستم خودم را قانع کنم به اینکه به خاطر منافع شخصی و حفظ موقعیت خود از جنایتکاران دفاع کنم و به وصف و تمجید شیخهای بی دیانت و بی محتوا و خودکامه ی رژیم بپردازم، روی این اصل سعی می کردم تا روحانیون و جوانان اهل سنت اعتماد به نفس خود را بازیابند و به یکدیگر اعتماد کنند و انسجام و اتحادی در میانشان به وجود آید و در پی احقاق حقوق از دست رفته ی خود برآیند که از آن جمله یک درخواست ساده و معمولی بود که به خامنه ای دادم ولی اطلاعاتی ها آن را یک توطئه و یک حرکت ضد رژیم قلمداد کردند!؟
در اواخر دوران ریاست جمهوری خامنه ای هنگامی که او به تایباد- تربت جام آمد، من به فکر نوشتن نامه ای افتادم و با همکاری دوستانم آن را تنظیم و خواستار آن شدیم تا روحانیون سنی نیز همچون روحانیت شیعه دوره ی سربازی را به عنوان سرباز معلم در آموزش و پرورش و یا نهضت سوادآموزی سپری نمایند و در این زمینه از آنان استفاده ی لازم به عمل آید، بیشتر علمای شهرستان تایباد آنرا امضاء و مهر زدند و جهت تأیید نامه از سوی مرحوم مولانا مطهری، من به اتفاق چندتن از دوستانم به خواف رفتم و از قضای اتفاق، نماینده ی خواف نیز در دفتر حوزه علمیه احناف بود مولانا موضوع نامه را با نماینده ی خواف درمیان گذاشتند و او آن را تأیید کرد و قول همکاری داد، مولانا مطهری نامه را مهر زدند و من با دوستانم به تایباد برگشتیم و از آنجا به تربت جام آمدیم و با مشکل توانستیم مرحوم قاضی را راضی به امضاء نماییم به هر حال نامه به قدر کافی امضاء و مهر زده شد و من برای احتیاط نامه را به جناب مولانا غلام احمد علیبایی دادم تا اگر چنانچه من و دوستانم نتوانستیم در جلسه ی خصوصی خامنه ای شرکت کنیم ایشان نامه را به او دهند.
در نشست خصوصی که در مدرسه علمیه مهدیه تربت جام ترتیب داده شده بود برخی از علمای شهرستان تایباد نیز دعوت بودند اما نتوانستند شرکت کنند و من و دوستانم از کارتهای دعوتی آنان استفاده کردیم و در جلسه ی خصوصی شرکت نمودیم، خامنه ای در آن جلسه در سخنرانی خود تا توانست به حکام سعودی تاخت و آنان را مورد حمله قرار داد و به نام وهابیت روحانیون اهل سنت را نیز هدف حملات زهرآگین خود قرارداد و به نوعی همه را کوبید و جالب اینکه از خبرنگاران خواست تا دشنام هایش به خصوص در مورد حکام عربستان را ننویسند تا به اصطلاح به روابط دو کشور لطمه ای وارد نشود!؟در حین صرف شام، من شخصا نامه را به خامنه ای دادم و چون به شکل توماری درآمده بود و دارای چندین مهر و امضاء بود از این جهت از سایر نامه ها ی داده شده برجسته تر به نظر می رسید، خامنه ای نامه را باز کرد و آن را خواند و رو کرد به مرحوم قاضی و گفت: پیشنهاد خوبیست البته احتیاج به بررسی دارد.
در رژیم ولایت فقیه ایران به درخواستها و حقوق حقه ی مردم کوچکترین اهمیتی داده نمی شود به خصوص اگر یک نوع همبستگی مردمی از درخواستی استشمام شود، آنچه اطلاعات را به تحرک و موضع گیری علیه من واداشته بود همین موضوع همبستگی علمای منطقه بود؛ چون در آن نامه من توانسته بودم نظر اکثر علمای منطقه را جلب کنم و از آنان در این مورد امضاء بگیرم این امر برای اطلاعات رژیم که همه چیز را تحت کنترل خود داشت غیر قابل هضم بود به همین جهت این نامه سر از اطلاعات درآورد و سؤالهای بنی اسرائیلی زیادی در رابطه با آن از من کردند و نخستین سؤالشان این بود که از کی دستور گرفتی و هدفت از این کار چه بود؟! آنان از این قبیل سؤالها می خواستند وانمود سازند که این یک درخواست معمولی نیست بلکه یک برنامه ی حساب شده و سازمان یافته شده است و اطلاعات ناگزیر به کشف آن است؟! در حقیقت خود اطلاعاتی ها هم می دانستند که یک درخواستی بوده که بر سایر درخواستهای انباشته شده در تاریک خانه ی ولایت فقیه افزوده شده است و فراتر از آن نیست لیکن زمین و آسمان را به هم دوختند و آن نامه را به عنوان یک توطئه قلمداد کردند تا بهانه ای برای تحت فشار قراردادن من داشته باشند.

صبح روز بعد

صبح روز بعد، مرا مجددا برای بازجویی بردند و سؤال ها بیشتر در مورد تأسیس شورای هماهنگی بود و از نامه ای که به خامنه ای دادم نیز سؤال کردند ( در مورد این نامه بعدا توضیح خواهم داد) در مورد شورای هماهنگی سؤال ها از این قرار بود :
س: هدفت از تأسیس شورا چه بود؟ از چه کسی دستور می گرفتی؟ چرا نام آن را شورای هماهنگی گذاشتی وو..؟
ج: من شوری را تأسیس نکردم بلکه همه ی علمای اهل سنت خراسان در تأسیس شوری دست داشته اند و اولین تجمع علمای خراسان در حوزه علمیه احناف خواف زیر نظر مولانا مطهری صورت گرفت و در آن جلسه مولوی کریمدادی نیز حضور داشت و این تصمیم همه ی علمای اهل سنت خراسان بوده که شورایی را جهت پیشرفت امور حوزه های دینی خویش تأسیس نمایند.
س : ما اطلاع دقیق داریم که طرح شوری را تو داده ای و هدفت از تأسیس شوری این بوده که می خواسته ای با دفتر امور اهل سنت که سرپرستی حوزه های اهل سنت را بر عهده دارد، به مقابله و مخالفت برخیزی.
ج: اینکه طرح شوری را من داده ام درست است چون باید کسی یک طرحی ارائه میداد اما برنامه های آن محفی نبوده و در راستای مخالفت با روندکاری دفتر امور اهل سنت هم نبوده بلکه چند جلسه ای که برقرار شده به صورت علنی برقرار گردیده و هدف از آن پیشرفت در امور تعلیمی و تربیتی طلبه ها بوده و هیچ ربطی به برنامه های کاری دفتر امور اهل سنت نداشته است، شورای هماهنگی از نام آن پیداست که در برگیرنده ی مدارس دینی اهل سنت و هماهنگ کننده ی برنامه های درسی و تعلیمی آنهاست.
س: آیا این نام از "وفاق المدارس" پاکستان گرفته شده است؟
ج : نام شورای هماهنگی در جمع علمای اهل سنت خراسان به تصویب رسید و این نام متناسب با برنامه های کاری آن انتخاب گردیده بود و هیچ ربطی به "وفاق المدارس" پاکستان ندارد.
س : اگر تو منظوری نداشتی پس چرا در اولین گردهمایی علماء در خواف این همه اصرار داشتی که مدارس غیر رسمی هم در شوری باشند در حالی که علمای دیگر مخالف این کار بودند؟
ج: شما که داعیه ی وحدت دارید پس چه اشکالی دارد که همه ی مدارس تحت یک برنامه ی مشخصی درآیند و هدف از شوری هم این بود که همه ی مدارس اعم از رسمی و غیر رسمی را در برگیرد تا هماهنگی میان همه ی مدارس به وجود آید و مدیران مدارس در این زمینه به توافق رسیدند و آن را تصویب کردند، در ثانی، همه ی علماء مخالف این کار نبودند بلکه برخی از جمله آقای شراف الدین جامی مخالف بودند که ایشان هم در نهایت قبول کردند که شوری در برگیرنده ی همه ی مدارس باشد .
س: این کار را دفتر امور اهل سنت هم می توانست انجام دهد، چرا تو اصرار به این کار داشتی؟
ج: تنها من اصرار به وحدت مدارس نداشتم بلکه بیشتر علمای منطقه خواهان وحدت مدارس بودند و مسئولین دفتر هیچ کاری در این زمینه نکرده بودند و اگر وحدت حوزه ها جزو برنامه ی کاری آنان در آینده بوده است پس ما کار آنان را جلو انداختیم و نباید از این کار ناراحت می شدند و شوری را منحل می کردند.
س: دفتر امور اهل سنت شوری را منحل نکرده بلکه خود علمای اهل سنت خراسان آن را منحل کردند؟
ج: مسئولین دفتر تحت هیچ شرایطی حاضر به همکاری با شوری نگردیدند و در حقیقت مدیران حوزه ها را وادار کردند تا از شوری کناره گیری کنند و قبل از اینکه من دستگیر شوم، به خاطر فشار دفتر امور اهل سنت، شوری عملا منحل گردید.
س: تو و رفقایت قبل از آن هم شورایی داشتید پس چرا اقدام به تأسیس شورای دیگری کردی و منظورت از آن شوری چه بود؟
ج: آن شوری، شورای منطقه ای بود و تنها چهار مدرسه را در بر می گرفت ولی این شوری فراگیر و همه ی حوزه ها و مدارس علوم دینی اهل سنت خراسان را در برمی گرفت و همان طور که قبلا هم گفتم من شوری را تأسیس نکردم بلکه این خواست همه ی علمای منطقه بود و ما منظور بدی از این کار نداشتیم و هدف ما این بود که برنامه های درسی مدارس، منظم و یکی شود.
س: اسامی مدارس را بنویس؟
اسامی مدارسی که به خاطر داشتم آنها را نوشتم. لازم به یادآوریست: اطلاعات رژیم از همه ی مدارس علوم دینی اهل سنت و تعداد طلبه ها و مدرسین آنها اطلاع داشت چون عموما در بسیاری از مدارس جاسوس داشتند پس نیازی نمی دیدم که از ذکر نام مدارس خود داری ورزم.
س: شوری از کجا تأمین میشد؟
ج: شوری از هیچ جا تأمین نمی شد، اعضای شوری مسئولین و یا استادهای مدارس بودند و به جایی وابسته نبودند.
س: چرا روحانیون اهل سنت بعد از اینکه فارغ التحصیل می شوند فورا اقدام به تأسیس مدرسه و مسجد می نمایند و اصولا چرا مساجد و مدارس اهل سنت بعد از انقلاب گسترش یافته است، حتما از منابعی تأمین می شوند که اقدام به این کار می کنند؟
ج: شما باید این کار را افتخاری برای خود بدانید که در دوران حکومت شما مردم اقدام به ساخت مساجد و مدارس دینی می نمایند و به آن رو آورده اند، نه اینکه از مدارس و مساجد وحشت داشته باشید، در ثانی، مساجدی که قبل از انقلاب ساخته شده بودند گنجایش جمعیت فعلی را ندارند و مطمئن باشید که اهل سنت از هیچ منبع خارجی تأمین نمی شوند و ساخت مدارس و مساجد از پول مردمان سنی همان محل، صورت می گیرد و علاوه از آن، تأسیس مدرسه یک نوع سرگرمی و خود مشغولی و خدمت به مردم است و بیشتر روحانیون اهل سنت به همین خاطر اقدام به تأسیس مدرسه می کنند.
س: ممکن است یک نوع منبع در آمدی هم باشد؟
ج: اینکه حوزه منبع درآمدی هست یا نیست این موضوع را می توانید از مولوی کریمدادی و امثال او بپرسید چون من از آن اطلاعی ندارم و هیچ وقت هم از حوزه به عنوان یک منبع درآمد استفاده نکرده ام و چنین دیدی هم نسبت به حوزه ندارم.

حرف دلت را بزن

فرد تازه وارد ظاهرا رفتار بهتری نسبت به رفتار همکارش داشت او سعی می کرد تا نرمش نشان دهد و از من دلجویی نماید، یک ساندویچ به من تعارف کرد و گفت : می دونم صبحانه نخورده ای این ساندویچ را بگیر و بخور و بعد حرف دلت را بزن، از گرفتن ساندویچ خودداری کردم و گفتم: میل به غذا ندارم او اصرار کرد و گفت: دو ساندویچ خریده ام یکی برای خودم و دیگری برای تو، من هم صبحانه نخورده ام و می دونم تو هم گرسنه ای پس تعارف نکن، بگیر، هر چه تعارف کرد از او چیزی نگرفتم و گفتم: گرسنه نیستم، گفت: می دونم که ناراحتی، چه میشه کرد، رفیق ما آدم خشن یه و یک کمی با خشونت با تو رفتار کرده نباید اینجوری رفتار می کرد، اصلا جای تو اینجا نیست البته تقصیر خودت هم هست، به هر حال من آماده ام تا حرف های تو را بشنوم، "هر چه می خواهد دل تنگت بگو"، گفتم: حرفی برای گفتن ندارم، گفت: چرا، خیلی حرف داری که برای ما بگویی مثلا از مهمان بازی هایت که هر چند وقت یکبار راه می انداختی، از نشست با دوستانت، از مدرسه، از نامه ای که به آیت الله خامنه ای دادی، از شورای به اصطلاح هماهنگی که راه انداختی و از اینکه چطور شد که از اینجا سر در آوردی، البته هنوز هم فرصت داری و کاری نشده ولی این دیگه به خودت بستگی داره.
به طور فشرده از اول تا آخر داستان دستگیریم را تعریف کردم و از اینکه با من با خشونت رفتار کرده اند گلایه کردم و گفتم نیازی به خشونت نبود چون برنامه های کاری من در حوزه شفاف و روشن بوده و چیزی برای پنهان کاری نداشته ام، بعد از اینکه حرف هایم تمام شد باز جو قلم و کاغذ بدستم داد و گفت: بدون آنکه سرت را بالا گیری و به اطراف نگاه کنی همه ی آنچه را گفتی بنویس.
گفتنی است در دو سال دوران سربازی که به عنوان ستواندوم وظیفه در منطقه ی جنگی پیرانشهر( از 15/1/1365 تا مردادماه 1366) در ستاد فرماندهی لشکر 64 در رکن 2 مأمور به خدمت بودم مأموریتم در این دوران بازجویی از اسرا و پناهنده های عراقی بود و از آن دوران تجربه ی زیادی کسب کردم و تا حدودی به شیوه های بازجویی آشنایی داشتم که خود کمک بزرگی برایم در زمان اسارتم در اطلاعات بود و به همین خاطر نهایت تلاشم را به کار می گرفتم تا از نوشته هایم بهره برداری سوء نکنند و تنها به سؤال مطرح شده به صورت فشرده و مختصر جواب می دادم زیرا متوجه بودم که از جواب ها سؤال خلق می کنند، دوم اینکه سعی می کردم نوشته ام را در آخر خط کاغذ به پایان رسانم و اگر احیانا در نیمه ی خط به پایان می رسید بعد از امضاء یک خطی تا آخر می کشیدم و سپس به سؤال بعد جواب می دادم چون بعد از هر نوشته یی از من امضاء می گرفتند از این می ترسیدم که چیزی به آن اضافه نکنند، بازجو متوجه شد و اعتراض کرد و گفت: چرا این کار را می کنی؟ گفتم: منظوری ندارم، گفت: چرا، تو فکر می کنی ما چیزی به نوشته هایت خواهیم افزود ولی ما نیازی به این کار نداریم و دو مرتبه هم حق نداری این کار را بکنی. حدود ساعت دوازده و نیم ظهر مرحله ی اول بازجویی به پایان رسید و در حالیکه کاملا خسته شده بودم مرا به اطاق برگرداندند.

آغاز بازجویی

حدود ساعت هشت و نیم صبح زنگ تلفن راه رو به صدا در آمد و متعاقب آن در اطاق باز شد و یکی از نگهبان ها مرا فرا خواند و چشمانم را بست و بدنبال خود برد و در بیرون از راه رو مرا تحویل یکی از بازجوها داد، او آستین پیراهنم را گرفت و با حالت نیمه خشونت مرا با خودش برد و سپس رو به دیوار سر پانگاه داشت - گفتنی است: عموما بازجوها خودشان را مقدس و پاک می دانستند و متهمین به ویژه سنی ها را نجس تصور می کردند بدین خاطر دست متهمین را نمی گرفتند بلکه روزنامه ی تاب خورده ای بدست آنان می دادند و طرف دیگر آن را می گرفتند و بدنبال خود می بردند و یا گوشه ای از پیراهن فرد متهم را می گرفتند و او را به دنبال خود کش می کردند-، حدود 15دقیقه بعد یکی مرا با خودش به سلول زیر زمینی برد و روی صندلی نشاند، از سلولهای مجاور صدای خشن شکنجه گران و ناله و زاری و گریه ی شکنجه دیدگان بگوش می رسید، فریاد زنی هم بگوش می رسید که گریه و التماس می کرد، احتمال دادم که نوار باشد و به خاطر مرعوب ساختن من این کار را می کنند ولی از دست دژخیمان رژیم هر کاری ساخته بود و گریه و التماس انسان های در بند یک نوع تفریح برای آنان شمرده می شد و از آن لذت می بردند، به هر حال جلادان اطلاعات تلاش فراوان به خرج می دادند تا به هر ترتیبی شده مرا مرعوب سازند، فقط لطف خدا بود که در عالم بی کسی به من کمک می کرد و از من محافظت می نمود؛ چون وقتی انسان هدف مقدسی برای خود انتخاب کند و به تعهد خویش پایبند باشد بسیاری از نیش ها به نوش تبدیل می گردد و تحمل آن آسان می شود.
روند بازجویی و سؤال و جواب در ابتدا عادی بود و بعد یک مرتبه خشونت شروع شد و فحش باران شدم، از طرز رفتار آنان متوجه شدم که بازجوها دو نفرند، البته یکی وراجی می کرد و دومی ساکت بود، اوپایش را در وسط پاهایم قرار داد و با خشونت پرسید می دانی اینجا کجاست؟ گفتم: بله، می دانم اینجا اطلاعات است، گفت: نه، نمی دونی و گرنه اینقدر مغرور نمی بودی، اینجا تایباد نیست که مغرور باشی، گفتم: من هیچ وقت مغرور نبوده ام، گفت: چرا، تو خیلی غرور داشتی، تو وهابی و جاسوس هستی، گفتم: نه وهابیم و نه هم جاسوس، با مشت محکم به گردنم کوبید و گفت: دروغ نگو، ما می دانیم که تو جاسوسی و سر دسته ی وهابی ها در منطقه هستی، ما همه چیز را درباره ی تو می دانیم، گفتم: اگر می دانستید می فهمیدید که من نه وهابیم و نه هم عامل کسی.
شکنجه گر اطلاعات با اصرار زیاد از من می خواست اعتراف کنم که جاسوس و وهابی هستم و من هم شدیدا انکار می کردم، دست به ریش و سبیلم انداخت و موهایم را کشید و گفت : وهابی کثیف، پدرت را در می آوریم ، اعدامت می کنیم...، عاقبت از پاسخ دادن به چرندیات آنان خسته شدم، ترجیح دادم حرفی نزنم، هر چه رویم فشار آوردند حرف نزدم، موهایم را چندین بار به شدت کشیدند و تهدیدم کردند و با غرولند گفتند: چی شده چرا حرف نمی زنی، خفه خون گرفتی، به حرفت می آریم ..، اما لب باز نکردم و هر چه خشونت بیشتری به خرج می دادند به جای ترس، نفرتم از دژخیمان اطلاعات و رژیم خون آشام ولایت فقیه بیشتر می شد، سرانجام دیدند هر چه ناسزا می گویند و تهدید و غرغر می کنند فایده ای ندارد، دست از خشونت و شکنجه ی جسمی برداشتند و با باز و بسته کردن در سلول وانمود ساختند که یکی از شکنجه گرها رفت و دیگری وارد شد، رفتار فرد به ظاهر تازه وارد نسبت به رفتار بازجوی سابق کاملا متفاوت بود و این به جای مشت و لگد زدن سعی می کرد که با زبان خوش و اظهار همدردی به اهداف خودش دست یابد.

رفتار زندان بانان و بازجوها با بازداشت شده ها

زمانی که من را تحت الحفظ و با چشمانی بسته به سلاخ خانه ی اطلاعات رژیم سرا پا جور و فساد ولایت فقیه می بردند، یقین پیدا کردم که از این پس با وضعیت نامطلوب و انسان های کینه توزی روبر و خواهم بود و کسی جز خدا به دادم نخواهد رسید، بنابراین، تصمیم گرفتم که(به یاری خداوند) از خودم ضعفی نشان ندهم که باعث خوشحالی و جری تر شدن دشمن گردد، در اطلاعات، این حقیقت " که ترس و بزدلی نه تنها باعث سرشکستگی انسان می گردد بلکه باعث بدبختی او نیز می شود"، برایم واضح و روشن شد؛ زیرا برخی از متهمان که بی نهایت می ترسیدند بیش از دیگران مورد شکنجه و آزار قرار می گرفتند این افراد هر بار که زنگ تلفن داخل راه رو به صدا در می آمد ناخودآگاه می لرزیدند، هنگامی که نگهبانها با خشونت در را باز می کردند تا یکی از ما را به شکنجه گاه ببرند همه ی چشمها به طرف در دوخته می شد و برخی از نفس می افتادند و دچار رعشه و لرزه می شدند، نگهبان ها با خشونت چشمهای فرد قربانی را می بستند و با خودشان می بردند و تحویل بازجو می دادند.
رفتار زندان بانان و بازجوها با بازداشت شده ها بسیار زشت، توهین آمیز و خشن بود، بازجوئیها عموما با تهدید و ارعاب و تطمیع صورت می گرفت و توأم با شکنجه ی روحی و جسمی بود، اطلاعاتی های نظام ولایت فقیه در این زمینه مهارت کافی دارند و آموزشهای ویژه ای در شکنجه و آدم کشی دیده اند و تهی از معنویت و اخلاق و خوی اسلامی و صدق و راستی اند، با متهمین به خصوص با اهل سنت رفتار غیر انسانی و ظالمانه ای دارند و هیچ نوع حقوقی برای شخص متهم قایل نیستند؛ چون او را نجس و محارب با حکومت نایب امام زمان میدانند و براین باورند که هر متهمی خاصتا سنی مستحق شکنجه و عذاب است و باید شکنجه شود!؟
اصولا دستگاه امنیتی رژیم ولایت فقیه، جنایتکارترین و ضد اخلاقی ترین دستگاه های امنیتی دنیا ست، اینان خودشان را سربازان گمنام امام زمان قلمداد می کنند و بدین خاطر خویشتن را بالاتر از قانون و از هر قید و بندی آزاد می پندارند و به هیچ اصلی از اصول انسانی و اخلاقی خودشان را پای بند نمی دانند، بازجوهای بی مروت و بی احساس در پرونده سازی مهارت عام و تام دارند و همه ی تلاششان را به کار می گیرند تا متهم را مرعوب سازند وسپس با نیرنگ و فریب و تهدید خواسته های شوم خودشان را بر او تحمیل می نمایند و او را وادار به اقرار به جرم ناکرده می کنند، قاضی های مغرور و بی سواد دادگاه های انقلاب و ویژه ی روحانیت هم که بی عاطفه تر و بی دیانت تر از بازجوها هستند، کوچکترین توجهی به دفاعیات متهم نمی کنند و تنها گفته و نظریه ی بازجو را در مورد متهم قبول می کنند و آن را ملاک حکم ناعادلانه ی خود قرار می دهند، با اهل سنت رفتار خشن تر و ناعادلانه تری دارند و با نگاه کینه توزانه و دشمنانه به آنان می نگرند و حد اکثرحکم را در مورد متهم سنی به کار می گیرند.

شیوه های بازجویی

شیوه های بازجویی در ایران از خشن ترین و ضد اخلاقی ترین شیوه هایی است که توسط وزارت اطلاعات نظام مستبد ولایت فقیه به کار گرفته می شود و با وجود آن، ولایت سالاران و خودکامگان ایران دم از رأفت و رحمت اسلامی می زنند و حکومت جابرانه ی خویش را حکومت علوی و امام زمانی معرفی می کنند، برخی از این شیوه ها شامل موارد ذیل است: شک دادن، ضربات سریع به سر و گردن و شکم، شلاق زدن به کف پاها و کمر، قرار دادن بازداشتیان در معرض گرما و نور شدید و همچنین قرار دادن آنان در معرض سرمای شدید، آویزان کردن از سر و از مچ دستها، بستن وزنه ی سنگین به بیضه ها، کشیدن ناخونها، دادن قرص های خواب آور و سپس قرار دادن قربانی تحت بازجویی شدید و مستمر و جلوگیری از خواب وو